House of Games (1987)

Υπόθεση (με 5 γραμμές):
Η Μάργκαρετ Φορντ είναι μια επιτυχημένη ψυχίατρος, εργασιομανής και παθιασμένη με τη δουλειά της. Στην προσπάθεια της να βοηθήσει έναν ασθενή της γνωρίζεται με το Μάικ, ένα γοητευτικό απατεώνα και παρασύρεται σ’ ένα περίεργο ταξίδι αυτοπροσδιορισμού, όπου τίποτα δεν είναι όπως φαίνεται…

Συντελεστές :
Ο Ντέιβιντ Μάμετ εκτός από εξαιρετικός σεναριογράφος και συγγραφέας με το «House of games» καθιερώνεται και ως σκηνοθέτης – η ταινία αποτελεί το σκηνοθετικό του ντεμπούτο- και συνυπογράφει το σενάριο, ενώ τους κύριους ρόλους κρατούν η Λίντσι Κράους - σύζυγος του David εκείνη την εποχή και υποψήφια για Όσκαρ στο «Insider» και ο γνωστός από τον «Νονό ΙΙΙ» Τζο Μαντένια.

Γιατί το House of Games;
Γιατί πρόκειται για ένα δυνατό ψυχολογικό θρίλερ που καταδύεται στην άβυσσο του ανθρώπινου εγκεφάλου και συναρπάζει με τις πολύ καλές ανατροπές του. Για τη σκοτεινή σε στιλ φιλμ– νουάρ σκηνοθεσία του τρομερού Μάμετ και για το παίξιμο του Μαντένια.

Αγαπημένα σημεία:
Η μύηση της Μάργκαρετ στις απατεωνιές και ειδικότερα η σκηνή με το δακτυλίδι του χαρτοπαίκτη και αυτή με τη βαλίτσα.

Ατάκες:
Μάικ: [αφού τον πυροβολούν] Σας ευχαριστώ, μπορώ να έχω άλλη μια;

Μάικ : Λέγεται παιχνίδι εμπιστοσύνης. Γιατί; Επειδή κερδίζω την εμπιστοσύνη σου; Όχι. Επειδή εσύ κερδίζεις τη δική μου.

The Machinist (2004)

Υπόθεση (με 5 γραμμές):
Ο Τρέβορ Ρέζνικ, είναι εργάτης σ΄ ένα εργοστάσιο. Εχει να κοιμηθεί ένα χρόνο και έχει χάσει τόσα πολλά κιλά που είναι σχεδόν αποστεωμένος. Όλοι ανησυχούν για αυτή του την αδυναμία καθώς και για την αλλόκοτη συμπεριφορά του που κορυφώνεται όταν εξαιτίας του ένα συνάδελφός του χάνει το χέρι του εν ώρα εργασίας. Ο Τρέβορ είναι σαν να ζει τον χειρότερο του εφιάλτη… καθώς κατατρύχεται από άγνωστους εχθρούς. Μοναδικά του στηρίγματα σε αυτό το παραλήρημα μία πόρνη, η Στίβι και η Μαρί, μία συμπαθητική γκαρσόνα. Γιατί πολλές φορές οι εφιάλτες ζωντανεύουν όταν είσαι ξύπνιος...

Συντελεστές :
Ο Κρίστιαν Μπέιλ κρατά τον πρωταγωνιστικό ρόλο του «Αγρυπνου» Τρέβορ Ρέζνικ και βάζει ανεξίτηλη τη σφραγίδα του στο κινηματογραφικό στερέωμα. Στο ρόλο του ομιχλώδη και απόκοσμου Ιβάν ο επιβλητικός Μάικλ Αϊρονσάιντ, ενώ πολύ καλή ήταν και η Τζένιφερ Τζέισον Λέι στο ρόλο της πόρνης – στήριγμα του Ρέζνικ. Τα σκηνοθετικά σκήπτρα κρατά γερά ο Μπραντ Αντερσον.

Γιατί το The Machinist;
Γιατί η ταινία διαπνέεται από το πρώτο λεπτό από μία μυστηριώδη σχεδόν αρρωστημένη ατμόσφαιρα που με κράτησε «άγρυπνο» μέχρι το τέλος. Ο Μπέιλ δίνει μία ανατριχιαστική και παραισθησιακή ερμηνεία υποδυόμενος τον Ρέζνικ. Το αποστεωμένο του πρόσωπο μου ξύπνησε συναισθήματα φόβου, λύπης, αποστροφής και απορίας και μολονότι δεν μπόρεσα να ταυτιστώ μαζί του, μου έχει καρφωθεί στο μυαλό το βλέμμα του. Η γεμάτη μαεστρία σκηνοθεσία του Αντερσον που μέσα σ΄ ένα γκρι σκοτεινό φόντο ακολούθησε κατά πόδας τον άγρυπνο Μπέιλ εστιάζοντας στις πεταγμένες από αδυναμία γωνίες του προσώπου του και έκανε τους εφιάλτες τους και δικούς μου.

Αγαπημένα σημεία:
Όλες οι σκηνές που βλέπει τα περίεργα post κολλημένα στο ψυγείο του και προσπαθεί να λύσει το κρυπτόλεξο της κρεμάλας, η ατμόσφαιρα του εργοστασίου, καθώς και οι μικρές αλλά όχι ασήμαντες λεπτομέρειες που συνδέθηκαν και εξηγήθηκαν στο τέλος.

Βρήκα στις σημειώσεις μου:
- Ο Κρίστιαν Μπέιλ για τις ανάγκες του ρόλου του έχασε 30 ολόκληρα κιλά! Πως; Κάθε μέρα έτρωγε ένα τόνο και ένα μήλο… Με αυτή του την προσπάθεια κατέκτησε το ρεκόρ του ηθοποιού που έχει χάσει τα περισσότερα κιλά για μία ταινία. Ο ίδιος ήθελε μάλιστα να χάσει 40, οι υπεύθυνοι όμως της ταινίας του το απαγόρευσαν καθώς θα έθετε σε σοβαρό κίνδυνο την υγεία του.
- Ο Μπραντ Αντερσον κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων χτύπησε στη μέση του και σκηνοθέτησε το μεγαλύτερο μέρος της ταινίας ξαπλωμένος σε φορείο!

Αγαπημένες ατάκες:
Στίβι: Είσαι καλα;
Ρέζνικ: Φαίνομαι καλά;
Στίβι: Αν ήσουν πιο αδύνατος δεν θα υπήρχες.

Ρέζνικ: Στίβι, έχω να κοιμηθώ ένα χρόνο…
Στίβι: Ιησούς Χριστός!
Ρέζνικ: Τον δοκίμασα και αυτόν

Nueve reinas (2000)

Υπόθεση (με 5 γραμμές):
Ο Χουάν και ο Μάρκος είναι μικροαπατεώνες που γνωρίζονται τυχαία σε μία κομπίνα του δεύτερου. Ο Χουάν, ως πιο έμπειρος, προτείνει στον Μάρκος να τον πάρει υπό την προστασία του και να του δείξει μερικά από τα κόλπα του. Ξαφνικά παρουσιάζεται στον Χουάν η ευκαιρία για μια μεγάλη κομπίνα γραμματοσήμων με σημαντικό κέρδος. Προτείνει στον Μάρκος να συνεταιριστούν και εκείνος, παρόλο το μεγάλο ρίσκο, δέχεται, αφού έχει μεγάλη ανάγκη τα χρήματα.

Συντελεστές :
Σκηνοθέτης και σεναριογράφος ο Φαμπιάν Μπελίνσκι. Πρωταγωνιστούν οι Γκαστόν Πάουλς, Ρικάρντο Ντάριν, Λετίσια Μπρέτις... Σαν ονόματα μπορεί να μη σας λένε κάτι... αλλά μην αφήσετε αυτό το γεγονός να σας στερήσει μια από τις πιο ευχάριστες κινηματογραφικές εκπλήξεις της Λατ. Αμερικής!

Γιατί το Nueve reinas;
Για το ανάλαφρο κλίμα που δημιουργεί. Γιατί η εξαπάτηση του κοινού είναι ίσως η μεγαλύτερη από τις απάτες που κρύβει αυτή η ταινία. Γιατί χωρίς να προσπαθεί να τον μιμηθεί, μου θύμισε έντονα τον μεγάλο Ντέιβιντ Μάμετ και πιο ειδικά το 'House of Games'. Αλλά αυτή είναι μια άλλη ιστορία που θα την συναντήσουμε αργότερα...

Αγαπημένα σημεία:
Όλες οι απάτες βρήκαν αμέσως στόχο τον μικρό κομπιναδόρο που κρύβω μέσα μου. Βέβαια η μεγάλη κομπίνα δεν αποκαλύπτεται παρά λίγα λεπτά πριν το τέλος!

Βρήκα στις σημειώσεις μου:
- Το Αμερικάνικο ρημέικ 'Criminal' (2004) δεν περπάτησε καθόλου καλά εισπρακτικά με συνολικές εισπράξεις λίγοτερες απο ένα εκατ. δολ.
- Μάζεψε σχεδόν όλα τα βραβεία στα φεστιβάλ Λατ. Αμερικής

The Sting (1973)

Υπόθεση (με 5 γραμμές):
Όταν ο κομπιναδόρος Τζώνυ Χούκερ και ο συνεργός του Λούθορ αποσπούν με απάτη ένα σημαντικό χρηματικό ποσό από αρχι-μαφιόζο Ντόυλ Λόνεγκαν, το αποτέλεσμα είναι να βρεθεί νεκρός ο Λούθορ. Ο άπειρος Τζώνυ θέλει να εκδικηθεί τον θάνατο του συνεργάτη του και ζητάει βοήθεια απο τον φίλο του Λούθορ, Χένρυ Γκόντορφ ο οποίος του την προσφέρει....

Συντελεστές :
Πρωταγωνιστούν δύο απο τα μεγαλύτερα ονόματα της εποχής. Ο Πώλ Νιούμαν και ο Ρόμπερτ Ρέντφορντ ταίριαξαν τέλεια στους βασικούς ρόλους. Ο Τζώρτζ Ρόυ Χιλλ, στην πιο γόνιμη περίοδο της -σχετικά μικρής- σκηνοθετικής καριέρας του δημιουργεί άλλο ένα κλασσικό έργο (μετά το 'Butch Cassidy and the Sundance Kid' του 1969 και το 'Slaughterhouse-Five' του 1972). Τέλος η μουσική του Σκοτ Τζόπλιν που κατάφερε και πέρασε και αυτή στην ιστορία του κινηματογράφου.

Γιατί το The Sting;
Γιατί αναπαριστά εντελώς πειστικά το Σικάγο του 1930. Γιατι σπάνια έχω συναντήσει πρωταγωνιστές που 'λάμπουν' στην μεγάλη οθόνη όπως ο Νιούμαν και ο Ρέντφορντ. Γιατί το παιχνίδι που προσπαθώ να ανακαλύψω ποιος - τελικά - κοροϊδεύει - ποιόν παραμένει μέχρι σήμερα εξαιρετικά γοητευτικό!

Αγαπημένα σημεία:
Σε μια ταινία με συνεχείς ανατροπές δεν μπορώ να ξεχωρίσω συγκεκριμένα σημεία. Και τα 129 λεπτά της ταινίας είναι μοναδικά και αγαπημένα.

Βρήκα.... ψάχνοντας:
- Σάρωσε στα Οσκαρ με επτά βραβεία και άλλες τρεις υποψηφιότητες
- Ο Ρόμπερτ Ρέντφορντ είδε πρώτη φορά την ταινία το 2004!

*This is NOT the original trailer...

Witness for the Prosecution (1957)

Υπόθεση (σε 5 γραμμές) :
Ο δικηγόρος Σερ Γουίλφιντ Ρόμπαρτς αναρρώνει από μία σοβαρή καρδιακή προσβολή, όταν τον επισκέπεται ένας γοητευτικός άντρας, ο οποίος κατηγορείται για τον φόνο μιας μεσήλικης γυναίκας. Η μαρτυρία, όμως, της ψυχρής συζύγου του κατηγορούμενου επιβαρύνει ακόμα πιο πολύ την θέση του...
Το τέλος περιλαμβάνει εκπλήξεις για όλους.

Συντελεστές:
Η κινηματογραφική συνεύρεση του Τάυρον Πάουερ, της Μάρλεν Ντήντριχ και του -εκπληκτικου- Τσάρλς Λώτον υπό τις οδηγίες του Μπίλυ Γουάιλντερ αποτελεί μια ιστορική στιγμή για το σινεμά.

Γιατί το Witness for the Prosecution?
Γιατί είναι βασισμένο σε έργο της διαχρονικής Αγκάθα Κρίστι, με ότι αυτό συνεπάγεται ;)

Αγαπημένα σημεία:
Η παράκληση που γίνεται στο trailer(!) προς τους θεατές να μην αποκαλύψουν το τέλος σε αυτούς που δεν έχουν δει την ταινία.

Βρήκα στις σημειώσεις μου:

- Αποτελεί το 'κύκνειο άσμα' του Τάυρον Πάουερ

The Third Man (1949)

Υπόθεση (σε 5 γραμμές) :
Άνεργος συγγραφέας καταφθάνει στην μεταπολεμική Βιέννη προσκεκλημένος του παλιού του φίλου Χάρυ Λάιμ. Το ταξίδι παίρνει όμως άλλη τροπή όταν μαθαίνει ότι ο Χάρυ Λάιμ έχει πεθάνει. Βέβαια τα πράγματα δεν είναι πάντα όπως φαίνονται...

Συντελεστές:
Η κυρίαρχη φιγούρα του Όρσον Ουέλς, παρά τον σχετικά μικρό χρόνο συμμετοχής, επισκιάζει σχεδόν όλους τους συντελεστές και ο σκηνοθέτης Κάρολ Ρηντ εκμεταλλεύεται τον Ουέλς όπως και την Βιέννη στο έπακρο.

Γιατί το The Third Man?
Γιατί τα κινηματογραφικά κάδρα και η πρωτοποριακή χρήση του φωτισμού απο τον Ρηντ ακόμα διδάσκεται στις σχολές σκηνοθεσίας. Γιατί η ερμηνεία του Ουέλς είναι ίσως η πιο επιβλητική που έχω δει. Γιατί όλοι γνωρίζουμε το μουσικό θέμα της ταινίας του Άντον Καράς κι ας μην ξέρουν ορισμένοι την πραγματική του προέλευση. Τέλος, γιατί ακόμα και η Βιέννη της μεταπολεμικής φτώχειας και δυστυχίας είναι πανέμορφη!

Αγαπημένα σημεία:
Η πρώτη σκηνή που εμφανίζεται ο Όρσον Ουέλς και η βόλτα στην ρόδα του λούνα παρκ.

Βρήκα στις σημειώσεις μου:

- Το The Third Man θεωρείται από το Αγγλικό Κινηματογραφικό Ινστιτούτο (BFI), η κορυφαία αγγλική ταινία όλων των εποχών
- Προτάθηκε για τρία Όσκαρ (Σκηνοθεσίας, Φωτογραφίας, Μοντάζ) και τελικά κέρδισε μόνο αυτό της φωτογραφίας.