Chinatown (1974)

Υπόθεση (με 5 γραμμές):
Ο Τζέικ Γκίτις είναι ιδιωτικός ντετέκτιβ στο Λος Άντζελες της δεκαετίας του '30. Όταν αναλαμβάνει την υπόθεση της κυρίας Μολρέι, που υποψιάζεται ότι ο άντρας της διατηρεί παράνομη σχέση, την θεωρεί μία ακόμα συνηθισμένη υπόθεση. Η συνέχεια κάθε άλλο παρά συνηθισμένη είναι... Η πραγματική κυρία Μολρέι εμφανίζεται στο γραφείο του Τζέικ και τον απειλεί με μηνύσεις, ο κύριος Μολρέι βρίσκεται νεκρός ενώ όλα συνδέονται με μια μεγάλη συνομωσία με την δημόσια εταιρία ύδρευσης...

Συντελεστές :
Ο Ρομάν Πολάνσκι άφησε το καλό για τέλος. Στην τελευταία του ταινία επι αμερικανικού εδάφους παραδίδει μαθήματα για το πώς πρέπει να είναι ένα film-noir. O Τζάκ Νίκολσον με αυτήν την ταινία ουσιαστικά καθιερώνεται σαν σταρ, ενώ η Φέι Νταναγουέη δημιουργει μια αξέχαστη femme fatale. Ο Τζον Χιούστον απολαυστικός στον ρόλο του ενώ και η κάμεο εμφάνιση του Πολάνσκι αποτελεί μια ευχάριστη έκπληξη!

Γιατί το Chinatown;
Γιατί αποτελλεί τη επιτομή του film-noir. Ο Πολάνσκι παίζει με τα χαρισματικά πρόσωπα των πρωταγωνιστών του και αναπαριστά εξαιρετικά την ατμόσφαιρα της δεκαετίας του '30. Ο σεναριογράφος Ρόμπερτ Τάουνι στην κορύφωση της καριέρας της, δημιούργησε το αριστούργημα του. Γιατί απλά όποτε ακούω femme fatale, στο μυαλό μου έρχεται η Φέη Ντάναγουεη.

Αγαπημένα σημεία:
Όλες οι -γεμάτες ηλεκτρισμό- σκηνές των δύο πρωταγωνιστών. Η εμφάνιση του Ρομάν Πολάνσκι σε ένα πολύ μικρό ρόλο. Το τέλος της ταινίας που αποτελλεί ένα από τα καλύτερα που έχω δει στην μεγάλη οθόνη. Αξίζει να αναφέρουμε οτι υπήρξε μεγάλη διαφωνία μεταξύ του Τάουνι και του Πολάνσκι για το πως θα έπρεπε να καταλήξει η ταινία. Επικράτησε -ευτυχώς- η άποψη του Πολάνσκι και ο ίδιος ο Τάουνι μερικά χρόνια αργότερα παραδέχθηκε ότι είχε κάνει λάθος!

Η ατάκα που πέρασε στην ιστορία:
- Ξεχασε το Τζέικ. Εδώ είναι Τσάιναταουν.
Η συγκεκριμένη ατάκα ψηφίστηκε στην 74η θέση του Αμερικάνικου Ινστιτούτου Κινηματογραφού (AFI) και στην 71η θέση στην αντίστοιχη ψηφοφορία του περιοδικού Premiere.

Βρήκα στις σημειώσεις μου:
- Ψηφίστηκε στην τέταρτη θέση των 'Κορυφαίων ταινιών' απο το περιοδικό Entertainment Weekly
- Το Αμερικάνικο Ινστιτούτο Κινηματογράφου (AFI) την κατέταξε στην 21η θέση των 'Καλύτερων ταινιών όλων των εποχών'.
- Αρχικά είχε σχεδιαστεί η ταινία να αποτελέσει το πρώτο μέρος μια τριλογίας. Το δεύτερο μέρος, 'The Two Jakes', γυρίστηκε το 1990 σε σκηνοθεσία του Τζακ Νίκολσον ενώ το τρίτο μέρος με το όνομα 'Cloverleaf' δεν γυρίστηκε ποτέ.
- Με αυτήν την ταινία καταρίφθηκε ο μύθος ότι το συνεργείο πρεπει να έχει καλές σχέσεις για να γίνει μια καλή ταινία. Ο Πολάνσκι κατάφερε και τσακώθηκε σχεδόν με όλους, έσπασε την τηλεόραση του Νίκολσον με μιά σκούπα ενώ λέγεται ότι σε ένα τσακωμό με την Ντάναγουεη, του έμειναν μερικές τούφες απο τα μαλλιά της στο χέρι.

Bring Me the Head of Alfredo Garcia (1974)

Υπόθεση (με 5 γραμμές):
Ο επιρρεπής στα ερωτικά πάθη Αλφρέντο Γκαρσία αφήνει έγκυο την κόρη ενός μεγαλοτσιφλικά του Μεξικού, ο οποίος 'παραγγέλνει' το κεφάλι του. Με κίνητρο την αμοιβή του ενός εκατομμυρίου δολαρίων, ένα σινάφι δολοφόνων, απόκληρων και εγκληματιών ξαμολιέται με μόνο σκοπό το 'χρυσό' κεφάλι. Ο Μπένι πιανίστας σε ένα φτηνό μπουρδέλο μιας επαρχίας του Μεξικού αρπάζει την ευκαιρία για να ξεφύγει από την μίζερη ζωή του, μαζί με την αγαπημένη του Ελίτα, η οποία τυγχάνει να είναι και πρώην ερωμένη του Γκαρσία. Το κυνήγι του κεφαλιού καταλήγει σε ένα αυτοκαταστροφικό και παράλληλα διεστραμμένο παιχνίδι, με πρωταγωνιστή τον Μπένι...

Συντελεστές :
Μια, αν μη τι άλλο, συγκλονιστική ερμηνεία του Γουόρεν Γόουτς, σε μια καθαρά προσωπική ταινία του Σαμ Πέκινπα. Ο Αμερικάνος σκηνοθέτης κόβει και ράβει το φιλμ, στα μέτρα του αγαπημένου του ηθοποιού. Όλοι οι άλλοι απλά συμμετέχουν στην μαύρη 'ενορχήστρωση' που έχει στήσει περίτεχνα ο Πέκινπα.

Γιατί το Bring Me the Head of Alfredo Garcia;
Γιατί ο Ταραντίνο και ο Ροντρίγκεζ δεν 'ξεφύτρωσαν' από το πουθενά. Γιατί η σαδιστική και παράλληλα ηδονική διαδρομή που ακολουθεί ο Μπένι, σε τραβάει βασανιστικά προς το μέρος της... Γιατί κάθε φορά που ακούγεται ο ήχος του 'χρυσού' κεφαλιού που κτυπάει στο εσωτερικό του φτηνού αυτοκινήτου του Μπένι, νιώθεις την αναπνοή σου να κόβεται χωρίς να μπορείς να τραβήξεις τα μάτια σου όμως μακριά από την οθόνη. Γιατί κάπως έτσι πρέπει να είναι ένα road movie. Γιατί δεν θέλεις με τίποτα να χάσεις ένα τόσο διεστραμμένο και βίαιο ταξίδι καταστροφής που από την αρχή ξέρουμε ότι θα καταλήξει στο θάνατο. Γιατί δεν χρειάζεται να δούμε ακραία splatter για αισθανθούμε λίγο το στομάχι μας να σφίγγεται κατά την διάρκεια της ταινίας.

Αγαπημένα σημεία:
Η σκηνή της 'γνωριμίας' του Μπένι με τους δύο γκάνγκστερ στο μαγαζί όπου έπαιζε μουσική. Τρομερά 'ζόρικες' ατάκες με στρυφνή αμερικάνικη προφορά, υπό την ψυχολογική πίεση της βίας που ακόμα δεν υπάρχει, αλλά έρχεται. Hot Spot η τρομερά unpolitically correct αγκωνιά(!) του αμερικάνου γκάνγκστερ στην πόρνη...

Βρήκα στις σημειώσεις μου:
- Η ερμηνεία του Γόουτς στο συγκεκριμένο φιλμ 'πάτησε' πάνω στα στοιχεία του χαρακτήρα του Πέκινπα. Ο Γόουτς έφτασε στο σημείο να φορέσει τα ρούχα και τα γυαλιά ηλίου του σκηνοθέτη για να αισθανθεί όπως αυτός.
- Η ταινία γνώρισε την απόλυτη εμπορική αποτυχία. Η σκοτεινή και δύσκολη σκηνοθετική προσέγγιση, καθώς και η ανεξέλεγκτη βία που χρησιμοποίησε ο Πέκινπα επικρίθηκε από τους κριτικούς της εποχής. Σήμερα, θεωρείται ένα cult διαμάντι των 70s (αν και θα διαφωνήσω με το χαρακτηρισμό).
- O σκηνοθέτης δήλωσε ότι το 'Φέρτε μου το κεφάλι του Αλφρέντο Γκαρσία' ήταν η μόνη ταινία κατά την οποία εκφράστηκε πλήρως ως καλλιτέχνης, μακριά από εμπορικούς περιορισμούς.

The Rocky Horror Picture Show (1975)

Υπόθεση (με 5 γραμμές):
Οι νεόνυμφοι Μπραντ και Τζάνετ επιστρέφοντας από την εκκλησία χάνουν τον δρόμο και καταλήγουν στο κάστρο του Δόκτορα Φρανκ-εν-φάρτερ! Κατά την διάρκεια της νύχτας που αναγκάζονται να περάσουν στο κάστρο θα γνωρίσουν τον Ρόκυ Χόρορ, το δημιούργημα του Δόκτορα, έναν ξανθό, ψηλό και σωματώδη νέο, θα μάθουν ότι ο Φρανκ-εν-φάρτερ προέρχεται από τον πλανήτη Τρανσέξουαλ που βρίσκεται στον γαλαξία Τρανσυλβάνια και θα πάρουν μέρος σε τρελά 'εξωγήινα' πάρτυ!

Συντελεστές :
Ο Τζίμ Σάρμαν σαν σκηνοθέτης δεν είχε ούτε αξιοσημείωτο έργο πίσω του, ούτε κανένα σημαντικό όνομα. Παρ' όλα αυτά δημιούργησε μια ταινία που πέρασε στην ιστορία. Ο Τιμ Κάρευ στον πιο διάσημο ρόλο της καριέρας του (που λόγω της ιδιαιτερότητας του, δεν τον άφησε να έχει ανάλογη συέχεια), η Σούζαν Σάραντον, πολύ πριν τις πολιτικές της ανησυχίες, κυκλοφορεί για αρκετή ώρα με τα εσώρουχα ενώ ο Μπάρυ Μπόστγουικ είναι απόλυτα πειστικός στο ρόλο του σοκαρισμενου μεσοαστού.

Γιατί το The Rocky Horror Picture Show;
Γιατί είναι η βασσίλισα των καλτ ταινιών! Πρώτη φορά, θεατές συμμετείχαν εντός της αίθουσας στην πλοκή της ταινίας. Το ρύζι, η ομπρέλα αλλά και, για τους πιο προχωρημένους, το νυφικό είναι μερικά απο τα απαραίτητα αξεσουάρ στις μεταμεσονύχτιες προβολές. Είναι ίσως η ταινία με τούς πιο φανατικούς οπαδούς - θεατές.

Αγαπημένα σημεία:
Οι εμφανίσεις του Τιμ Κάρευ με ζαρτιέρες (!), τα παρακμιακά σκηνικά, τα υπέροχα τραγούδια. Χορός, όργια, εξωγήινοι, τραγούδι, τρανσέξουαλ, γέλιο, ημίγυμνες γυναίκες... τι άλλο χρειάζεται για σας πείσω ότι πρέπει να την δείτε;

Βρήκα στις σημειώσεις μου:
- Ο Μικ τζάγκερ ήθελε να πάρει τον ρόλο του Δόκτορα Φρανκ-εν-φάρτερ.
- Η ταινία προβάλεται χωρίς διακοπή στις αίθουσες απο το 1975 μέχρι σήμερα, δημιουργώντας ρεκόρ μακροβιότερης προβολής!

The Sting (1973)

Υπόθεση (με 5 γραμμές):
Όταν ο κομπιναδόρος Τζώνυ Χούκερ και ο συνεργός του Λούθορ αποσπούν με απάτη ένα σημαντικό χρηματικό ποσό από αρχι-μαφιόζο Ντόυλ Λόνεγκαν, το αποτέλεσμα είναι να βρεθεί νεκρός ο Λούθορ. Ο άπειρος Τζώνυ θέλει να εκδικηθεί τον θάνατο του συνεργάτη του και ζητάει βοήθεια απο τον φίλο του Λούθορ, Χένρυ Γκόντορφ ο οποίος του την προσφέρει....

Συντελεστές :
Πρωταγωνιστούν δύο απο τα μεγαλύτερα ονόματα της εποχής. Ο Πώλ Νιούμαν και ο Ρόμπερτ Ρέντφορντ ταίριαξαν τέλεια στους βασικούς ρόλους. Ο Τζώρτζ Ρόυ Χιλλ, στην πιο γόνιμη περίοδο της -σχετικά μικρής- σκηνοθετικής καριέρας του δημιουργεί άλλο ένα κλασσικό έργο (μετά το 'Butch Cassidy and the Sundance Kid' του 1969 και το 'Slaughterhouse-Five' του 1972). Τέλος η μουσική του Σκοτ Τζόπλιν που κατάφερε και πέρασε και αυτή στην ιστορία του κινηματογράφου.

Γιατί το The Sting;
Γιατί αναπαριστά εντελώς πειστικά το Σικάγο του 1930. Γιατι σπάνια έχω συναντήσει πρωταγωνιστές που 'λάμπουν' στην μεγάλη οθόνη όπως ο Νιούμαν και ο Ρέντφορντ. Γιατί το παιχνίδι που προσπαθώ να ανακαλύψω ποιος - τελικά - κοροϊδεύει - ποιόν παραμένει μέχρι σήμερα εξαιρετικά γοητευτικό!

Αγαπημένα σημεία:
Σε μια ταινία με συνεχείς ανατροπές δεν μπορώ να ξεχωρίσω συγκεκριμένα σημεία. Και τα 129 λεπτά της ταινίας είναι μοναδικά και αγαπημένα.

Βρήκα.... ψάχνοντας:
- Σάρωσε στα Οσκαρ με επτά βραβεία και άλλες τρεις υποψηφιότητες
- Ο Ρόμπερτ Ρέντφορντ είδε πρώτη φορά την ταινία το 2004!

*This is NOT the original trailer...