Blowup (1966)

Υπόθεση (με 5 γραμμές):
Ένας πετυχημένος φωτογράφος μόδας βρίσκεται στον 'δικό' του παράδεισο: Ναρκωτικά, ωραίες γυναίκες, ακριβα αυτοκινήτα, δυνατή μουσική και σεξ χωρίς δεσμεύσεις... Η ζωή του αποκτά όμως σκοπό απο τη στιγμή που ανακαλύπτει στα αρνητικά φιλμ μιας φωτογράφησης του ένα φόνο. Μελετώντας κάθε λεπτομέρεια προσπαθεί να συνθέσει το παζλ. Θα τα καταφέρει; Υπάρχει πραγματικά φόνος ή όλα είναι στο μυαλό του;


Συντελεστές :
Πρώτη αγγλόφωνη ταινία του Αντονιόνι και μία απο τις μεγαλύτερες επιτυχίες του... μα πάνω απ' όλα ένα παιχνίδι ισορροπίας πραγματικού και φανταστικού που στόχο έχει να ξυπνήσει τις αισθήσεις του θεατή. Στον ρόλο του φωτογράφου ο Ντέηβιντ Χέμμινγκς ενώ Βανέσα Ρεντγκρέηβ, Σάρα Μάιλς και Τζέην Μπίρκιν εμφανίζονται σε σημαντικούς, αλλά και μικρότερους ρόλους.

Γιατί το Blowup;
Αν δεχτούμε την θεωρία του Γκρηναγουέη οτι 'Δεν νομίζω, ότι έχουμε παρακολουθήσει κινηματογράφο ακόμα. Αυτό που νομίζω ότι έχουμε δει, είναι 100 χρόνια εικονογραφημένου κειμένου.' τότε ο Αντονιόνι μας δείχνει τον δρόμο πως θα ξεφύγουμε από το εικονογραφημένο κείμενο. Καταλαβαίνω οτι δεν είναι εύκολο, αφού ανατρέπει πολλές κινηματογραφικές νόρμες που έχουμε συνηθίσει αλλά είναι μια εμπειρία διαφορετική. Κάποιοι θα το λατρέψουν, κάποιοι θα το μισήσουν και το περίεργο είναι ότι όλοι θα έχουν δίκιο... Συμπέρασμα; Ακόμα μια φορά σημασία δεν έχει ο προορισμός αλλά το ταξίδι (ακόμα και αν ο προορισμός αλλάξει στη διαδρομή).

Αγαπημένα σημεία:
Το μονόχρωμο και ήσυχο Λονδίνο και η αντίθεση του με την πολύχρωμη και γεμάτη θόρυβο ζωή του νεαρού φωτογράφου. Η τελευταία σκηνή στο γήπεδο του τένις.

Βρήκα στις σημειώσεις μου:
- Σημαντική η ζωντανή εμφάνιση στην ταινία των θρυλικών Yardbirds, την εποχή που στο γκρουπ συμμετείχαν και ο Τζίμι Πέητζ και ο Τζεφ Μπεκ.
- Είναι η πρώτη ταινία που εμφανίζεται γυναικείο σώμα εντελώς γυμνό.

The Night of the Generals (1967)

Υπόθεση (με 5 γραμμές):
Στην κατεχόμενη από τους Ναζί Βαρσοβία, μια πόρνη βρίσκεται άγρια δολοφονημένη. Αυτόπτης μάρτυρας, ένας και μοναδικός γείτονας, ο οποίος αποκαλύπτει ότι ο δολοφόνος είχε ένα κόκκινο σειρίτι στο κάτω μέρος της στολής του... διακριτικό των Γερμανών στρατηγών.
Οι υποψίες του ταγματάρχη Γκράου (Ομάρ Σαρίφ), που ηγείται της έρευνας για την διαλεύκανση του φόνου, πέφτουν σε τρεις Στρατηγούς της ανώτατης στρατιωτικής διοίκησης των Ναζί: τον ηρωικό και περίεργο Τάνζ (Πίτερ Ο’ Τουλ), τον κυνικό Κάχλενμπέργκε και τον αδύναμο Φον Σάιντλιτζ-Γκάμπλερ.
Για χρόνια, το έγκλημα θα παραμείνει άλυτο, μέχρι τη στιγμή που ο φονιάς θα ξαναχτυπήσει, αυτή τη φορά σε άλλη χώρα...

Συντελεστές :
Πέντε χρόνια μετά από την άψογη συνεργασία τους στον 'Λόρενς της Αραβίας' ο Πίτερ Ο’ Τουλ και ο Ομάρ Σαρίφ ξανασμίγουν σε μία πολεμική περιπέτεια- σταθμό για την εποχή της.
Ο Ο’ Τουλ στο ρόλο του θεότρελού και διεστραμμένου στρατηγού Τανζ είναι σχεδόν ανατριχιαστικός, ενώ ο Ομάρ Σαρίφ ως ταγματάρχης Γκράου δίνει μία πιο «προσγειωμένη» ερμηνεία. Συμπρωταγωνιστούν οι πολύ καλοί Τομ Κόρτνι, Ντόναλντ Πλέζανς ('Η Μεγάλη Απόδραση'), Φίλιπ Νουαρέ ('O Ταχυδρόμος') και Τσαρλς Γκρέι. Τα σκηνοθετικά σκήπτρα γερά κρατεί ο Ανατόλ Λίτβακ.

Γιατί το The Night of the Generals:
Γιατί είναι ένα δυνατό πολεμικό θρίλερ του σύγχρονου κινηματογράφου που κυριολεκτικά κερδίζει στα ... σημεία (δες παρακάτω )
Γιατί μέσα στην καρδιά του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, όταν όλος ο κόσμος κυριολεκτικά φλεγόταν, ένας απλός ταγματάρχης προσπαθούσε να βρει την άκρη του νήματος γύρω από το άλυτο μυστήριο ενός στρατηγού- δολοφόνου ... όχι του Χίτλερ (όπως θα ήταν 'ακουγόταν' λογικό), αλλά μίας σειράς εκδιδόμενων γυναικών.

Αγαπημένα σημεία:
Παρόλο που η ταινία έχει πολλά αδύνατα σημεία, που κάνουν πολλούς να την αφορίζουν, κάποια από τα συστατικά της είναι τόσο δυνατά που μόνο γι΄ αυτά αξίζει. Ένα από αυτά είναι η σκηνή που ο στρατηγός Τανζ επισκέφθηκε το Λούβρο και πιο συγκεκριμένα την αίθουσα με τα αποδιοπομπαία έργα ζωγραφικής και ταυτίστηκε με την αυτοπροσωπογραφία του Βαν Γκογκ.

Βρήκα στις σημειώσεις μου:
- Ο χαρακτήρας του στρατηγού Τανζ είναι εμπνευσμένος από υπαρκτό πρόσωπο, αυτό του Joachim Peiper , του νεότερου άντρα στο στρατό των Ναζί που κατέκτησε τον βαθμό του στρατηγού.

Rosemary's Baby

Υπόθεση (με 5 γραμμές):
Η Ρόζμαρι Γουντχάουζ (Μία Φάροου) και ο σύζυγός της (Τζον Κασαβέτης), ανερχόμενος ηθοποιός, μετακομίζουν στο καινούριο τους σπίτι και σύντομα πιάνουν φιλίες με ένα ηλικιωμένο ζευγάρι που ζει στο διπλανό διαμέρισμα. Η καριέρα του Γκάι Γουντχάουζ ξαφνικά εκτινάσσετε και η οικογένεια ετοιμάζεται να αποκτήσει σύντομα και ένα τρίτο μέλος. Όμως, η εγκυμοσύνη της νεαρής Ρόζμαρι δεν μοιάζει με καμία άλλη... Περίεργες συμπτώσεις, φρικτοί πόνοι και ο αφόρητος εγκλεισμός της νεαρής κοπέλας κρύβουν από πίσω τους μια απίστευτη συνομωσία.

Συντελεστές :
Εκτός από την αριστοτεχνική σκηνοθεσία του νεοφερμένου (τότε) στην Αμερική Πολάνσκι, η σκοτεινή ατμόσφαιρα του φιλμ βασίστηκε κατά πολύ στο physique των ηθοποιών. Η καχεκτική Μια Φάροου με το κατάλευκο δέρμα (σύμβολό της αθωότητας) και τη αφοπλιστική ματιά της, ενσάρκωσε με το καλύτερο τρόπο το θύμα. Ο Τζον Κασαβέτης απεικόνιζε εκπληκτικά τον ψευτο-κουλτουριάρη αριβίστα ηθοποιό. Επιπλέον, η εικόνα της Ρουθ Γκόρντον και του Σίδνεϊ Μπλάκμερ έκοβαν την ανάσα του θεατή, απλά και μόνο με την θέαση τους. Φυσικά, η τετράδα των ηθοποιών πραγματοποίησε και συγκλονιστικές ερμηνείες...

Γιατί το Rosemary's Baby:
Σκοτεινή ατμόσφαιρα, κλειστοφοβικό σκηνικό, φόβος για το μεταφυσικό, ψυχολογική πίεση είναι μόνο μερικές από τις αρετές της ταινίας. Το 'Μωρό Της Ρόζμαρι' αποτελεί ένα από τα λίγα θρίλερ που δεν βλέπεις ούτε μια σταγόνα αίμα, ούτε μια σκηνή βίας. Η ένταση προκαλείται από την ψυχολογική ταύτιση του θεατή με την πρωταγωνίστρια, που υποφέρει για έναν άγνωστο γι’αυτήν σκοπό. Η ταινία στοχεύει στα ενδότερα του ψυχισμού του θεατή, παίζοντας ένα δεξιοτεχνικό παιχνίδι με τους φόβους που πηγάζουν στη χριστιανική μας ανατροφή. Ο Πολάνσκι μετατρέπει την πιο υπέροχη στιγμή της ανθρώπινης ύπαρξης (εγκυμοσύνη), σε ένα ασύλληπτο εφιάλτη.

Αγαπημένα σημεία:
Η σύλληψη του μωρού. Πλάνα θολά, από την οπτική γωνία της Ρόζμαρι που παίρνουν την μορφή ενός ζωντανού εφιάλτη. Περίτεχνα κοντινά στα χέρια και στο πρόσωπο του τέρατος καθώς και ένα σκοτεινό βάθος πεδίου που καταφέρνει να προκαλέσει τρόμο στον θεατή. Επίσης, η τελευταία σκηνή της αποκάλυψης... Μια απίστευτη σεκάνς που λειτουργεί ως μέσο κάθαρσης για τη Ρόζμαρι.

Βρήκα στις σημειώσεις μου:
- Αρχικά, ο Πολάνσκι ήθελε τον Ρόμπερτ Ρέντφορντ στο ρόλο του Γκάι, αλλά ο αμερικάνος ηθοποιός εκείνη την εποχή γύριζε τον 'Πρωταθλητή Του Ιλίγγου'. Επίσης, είχε γίνει κρούση και στον Τζακ Νίκολσον για τον ίδιο ρόλο.
- Η Μία Φάροου κατά την διάρκεια των γυρισμάτων έλαβε τα χαρτιά έκδοσης διαζυγίου από τον τότε άντρα της Φρανκ Σινάτρα.
- Συγκλονιστική ειρωνεία αποτελεί το γεγονός ότι η έγκυος γυναίκα του Ρομάν Πολάνσκι δολοφονήθηκε ένα χρόνο μετά τα γυρίσματα της ταινίας, από το Τσάρλς Μάνσον και την ομάδα του.

The Apartment (1960)

Υπόθεση (με 5 γραμμές):
Ο Μπάντ Μπάξτερ είναι υπάλληλος στον ασφαλιστικό κολοσσό 'Consolidate Life'. Όλοι οι ανωτεροί του έχουν να πούν τα καλύτερα λόγια για τον Μπάντ. Όχι τόσο για τις εργασιακές επιδόσεις του αλλά γιατί χρησιμοποιούν το διαμερισμα του στο Μανχάτταν, ως ερωτικό καταφύγιο για τις παράνομες σχέσεις τους. Στην αρχή όλα του πηγαίνουν καλά και ανεβαίνει στην ιεραρχία της εταιρία. Όταν όμως στην ζωή του μπαίνει η Φραν, η κοπέλλα του ασανσέρ, τότε...

Συντελεστές :
Ο Μπίλι Γουάλντερ σε μιά ακόμα μεγάλη του στιγμή στο σενάριο αλλά και πίσω απο την κάμερα. Ο Τζάκ Λέμον προσθέτει άλλη μια πολύ καλή ερμηνεία στο βιογραφικό του, ενώ μία από τις έξυπνες και ενδιαφέρουσες φατσούλες στην ιστορία του σινεμα, η Σίρλευ ΜακΛέιν ανταποκρίνεται άψογα στις ανάγκες του ρόλου.

Γιατί το The Apartment;
Γιατί μετά απο σχεδόν 5 δεκαετίες παραμένει μια ταινία φρέσκια. Γιατί ο Μπίλυ Γουάλντερ ξέρει να κρατάει τις σωστές αναλογίες χαρακτήρων και πλοκής. Για το κορυφαίο καστ. Γιατί είναι γεμάτος με έξυπνες ατάκες. Γιατί απλά είναι κλασσικό!

Αγαπημένα σημεία:
Οι έξυπνες ατάκες αλλά και οι φιλοσοφικοί διάλογοι των δύο πρωταγωνιστών καθώς και η έκφραση του Τζακ Λέμον κάθε φορά που πρέπει να ξεσπιτωθεί. Εξαιρετικά συμπαθητική μου είναι η φιγούρα του γείτονα - γιατρού. Τέλος όλα τα κοντινά πλάνα στο πρόσωπα της Σίρλευ ΜακΛέιν.

Βρήκα στις σημειώσεις μου:
- Ψηφίστηκε ως μία από τις '50 καλύτερες κωμωδίες όλων των εποχών' απο το περιοδικο Premiere
- Το Αμερικάνικο Ινστιτούτο Κινηματογράφου (ΑFI) την κατέταξε στην 80η θέση των 'Κορυφαίων ταινιών όλως των εποχών'
- Είναι η τελευταία ασπρόμαυρη ταινία που κέρδισε το Οσκαρ Καλύτερης ταινίας μέχρι την 'Λίστα του Σίντλερ'

Dr. Strangelove or: How I Learned to Stop Worrying and Love the Bomb (1964)

Υπόθεση (με 5 γραμμές):
Ο Στρατηγός Τζακ Ρίπερ θεωρεί οτι η Σοβιετική Ένωση έχει εκπονήσει ένα καταχθόνιο σχέδιο με στόχο τα σωματικά υγρά των κατοίκων των Ηνωμένων Πολιτειών. Μέσα στην παράνοια του αποφασίζει να κηρύξει, μόνος του, τον πόλεμο στον εχθρό. Οι Σοβιετικοί απειλούν με αντίποινα και ο Αμερικάνος Πρόεδρος προσπαθεί να τους πείσει ότι έιναι ένα μεμονωμέμο περιστατικό ενώ ταυτόχρονα έχει και το δύσκολο έργο να ανακαλέσει την επίθεση...


Συντελεστές :
Ο Στάνλευ Κιούμπρικ στη μοναδική του κωμωδία δημιουργεί ένα μαύρο και χαοτικό αποτέλεσμα. Στις καλύτερες του ερμηνείες ο Πίτερ Σέλερς (αφού εμφανίζεται σε τρείς ρόλους). Συμμετέχει ακόμα ο Τζωρτζ Σ. Σκότ, ενώ πρωτοεμφανιζόμενος είναι ο Τζέημς Ερλ Τζόουνς.

Γιατί το Dr. Strangelove;
Γιατι αποτελεί τον ορισμό της μαύρης κωμωδίας. Σε προσκαλεί στην παράνοια του ψυχρού πολέμου μέσα από το αρχαιότερο μέσο κριτικής... την σάτιρα! Κοφτεροί διάλογοι, μουντή ατμόσφαιρα, εκπληκτικές ερμηνείες... Ο κινηματογράφος στα καλύτερα του!

Αγαπημένα σημεία:
Η κλασσική σκηνή του Σλιμ Πίκενς που καβαλάει την ατομική βόμβα και οι σκηνές κρίσεις στο δωμάτιο πολέμου, όπου ο Σέλερς δίνει ρεσιτάλ ερμηνείας.

Βρήκα στις σημειώσεις μου:
- Η αγαπημένη ερμηνεία του Τζώρτζ Σ. Σκοτ
- Προτάθηκε για Όσκαρ καλύτερης ταινίας
- Το περιοδικό Premiere την συμπεριέλαβε το 2006 στις '50 καλύτερες κωμωδίες όλων των εποχών'
-Βρίσκεται στην τρίτη θέση της λίστας με τις '100 καλύτερες κωμωδίες' του Αμερικάνου Κινηματογραφικού Ινστιτούτου (AFI)
- Ψηφίστηκε στην 14η θέση των 'Σημαντικότερων ταινιών όλων των εποχών' απο το Entertainment Weekly

Seconds (1966)

Υπόθεση (σε 5 γραμμές) :
Ποιός δεν θα ήθελε μια δεύτερη ευκαιρία να ξεκινήσει μια καινούργια ζωή; Αυτήν την ανάγκη έρχεται να καλύψει μια μυστική εταιρία που παρέχει τέτοιου είδους υπηρεσίες στους πλούσιους πελάτες της. Το αντίτιμο υψηλό, αλλά όλα είναι υπολογισμένα με ακρίβεια... ή μήπως όχι;

Συντελεστές:
Ο Τζον Φρανκενχάιμερ οδηγεί με μαεστρία τον Ροκ Χάτσον σε αυτό το 'καφκικό' ψυχολογικό θρίλερ.

Γιατί το Seconds?
Γιατί όποτε το βλέπω με βυθίζει στην σύγχρονη παράνοια. Ξεφεύγει από τις κοινότυπες φόρμες τις εποχής του παραμένοντας, όμως, πάντα άψογο στυλιστικά με αποτέλεσμα να καταφέρει να διατηρείται επίκαιρο 40 και πλέον χρόνια μετά.

Αγαπημένα σημεία:
Η σκηνή στο πατητηρι των σταφυλιών είχε λογοκριθεί στην πρώτη προβολή της ταινίας εξαιτίας των τολμηρών πλάνων που περιείχε, στερώντας έτσι απο τους θεατές μια απο τις πιο 'ζωντανές' είκονες του κινηματογράφου.

Να μην ξεχάσω:

- Να προσέχω τι εύχομαι γιατί μπορεί να γίνει μια εφιαλτική πραγματικότητα
- Κάποιες ταινίες οφείλουν την αποτυχία τους στο γεγονός οτι το κοινό δεν είναι έτοιμο γι' αυτες.