Amores Perros (2000)

Υπόθεση (με 5 γραμμές):
Τρεις ιστορίες που συνδέονται μεταξύ τους με ένα παράξενο και σαδιστικό τρόπο... Ο Οκτάβιο είναι ένας Μεξικάνος έφηβος που κινείται στα όρια της παραβατικότητας, ο οποίος βάζει τον σκύλο του σε αγώνες, για να μαζέψει λεφτά. Ο μοναδικός του στόχος είναι η φυγή μαζί με τον ανεκπλήρωτο έρωτα του... την γυναίκα του αδελφού του. Μετά από έναν αγώνα που δεν κύλησε ομαλά, ο Οκτάβιο θα προκαλέσει ένα ατύχημα, το οποίο θα αποτελέσει τον αφηγηματικό καταλύτη για τις άλλες δύο ιστορίες που διηγείται η ταινία.

Συντελεστές :
Η ταινία έχει δύο μόνο πρωταγωνιστές και αυτοί βρίσκονται πίσω από την κάμερα! Ο Αλεχάντρο Γκονζάλεζ Ινιαρίτου δείχνει το σπουδαίο κινηματογραφικό του ταλέντο από την πρώτη κιόλας μεγάλου μήκους ταινία του. Από την άλλη μεριά ο σεναριογράφος Γκιγέρμο Αριάγα σερβίρει στον Μεξικάνο σκηνοθέτη μια ευρηματική σπονδυλωτή ιστορία, που κάνει το 'Pulp Fiction' να φαίνεται απλά σαν ένας 'ρηχός' οιωνός. Από τους ηθοποιούς δεν διακρίνεται κανείς έντονα για την ερμηνευτική του ιδιοφυΐα... ίσως γιατί δεν τους άφησαν ο Ινιαρίτου με τον Αριάγα.

Γιατί το Amores Perros;
Γιατί πολύ απλά με άγγιξε η συναισθηματική του υπερβολή. Γιατί το μοντάζ της ταινίας σου προκαλεί ένα ευχάριστο πονοκέφαλο, με μια αίσθηση γλυκιάς νιρβάνα. Γιατί η σκηνοθετική δεινότητα του Ινιαρίτου δεν με άφησε να πάρω ανάσα για 154 λεπτά. Γιατί Αριάγα κατάφερε να συνδέσει τις ταξικές διαφορές και τις συναισθηματικές διακυμάνσεις τριών ιστοριών με μια ποιητική αφήγηση. Γιατί μου αρέσει περισσότερο ο λατινοαμερικάνικος συναισθηματισμός από την ρηχή Χολιγουντιανή συρραφή εικόνων. Γιατί, τελικά η ζωή μας καθορίζεται από αυτά που χάνουμε...

Αγαπημένα σημεία:
Τα πρώτα δευτερόλεπτα της ταινίας όπου το κάδρο βρίσκεται έξω από την σκηνή δράσης (δίνοντας ο σκηνοθέτης το στοιχείο, ότι βρίσκονται μέσα σε ένα αυτοκίνητο) και ο θεατής προσπαθεί να μπει μέσα στην ιστορία, μόνο μέσα από τις φωνές των ηθοποιών. Επίσης, το τέλος της ταινίας με το τσιτάτο, το οποίο περικλείει το νόημα μιας ταινίας δυόμιση ωρών, σε οκτώ λέξεις...

Βρήκα στις σημειώσεις μου:
- Το όνομα που αποφασίζει να δώσει ο Ελ Κίβο στο σκύλο του στο τέλος της ταινίας ('Νέγκρο') είναι το παρατσούκλι του Ινιαρίτου.
- Όταν ο Ελ Κίβο διαβάζει την εφημερίδα του, εμφανίζεται ως διαφήμιση σε μια από τις σελίδες η αφίσα της ταινίας 'Άνοιξε Τα Μάτια' (Abre los ojos) του Αλεχάντρο Αμεναμπάρ, προφανώς για να δείξει ο σκηνοθέτης την εκτίμηση του για αυτήν.
- Ο Ινιαρίτου εμφανίζεται στην ταινία σε μια σκηνή ως βοηθός του εκδότη, ο οποίος πρωταγωνιστεί σε μια εκ των τριών ιστοριών.

Cidade de Deus (2002)

Υπόθεση (με 5 γραμμές):
Η ιστορία ξεκινάει τη δεκαετία του 60 και φθάνει μέχρι το 80 παρακολουθώντας την πορεία ορισμένων παιδιών που γεννήθηκαν μεγάλωσαν και πέθαναν σε μια από τις πιο εγκληματικές πόλεις της Βραζιλίας .
Ζώντας σε μια πόλη της Βραζιλίας με το... θρησκευτικό όνομα 'Πόλη του Θεού', έχεις 2 επιλογές: είτε είσαι νομοταγής δουλεύοντας για πενιχρούς μισθούς, καταδικασμένος στη φτώχεια... είτε είσαι παράνομος, ληστεύεις και είσαι καταδικασμένος να τους φας ή να σε φάνε. Και στις 2 περιπτώσεις η αξία της ζωής σου είναι πολύ μικρή...

Συντελεστές :
Αν δεν είσαι από τη Βραζιλία είναι λίγο δύσκολο να σου φανούν γνωστά ονόματα, όπως Αλεξάντρ Ροντρίγκεζ (Ρουκέτας), Λεάντρο Φιρμίνιο (μικρός Ζε), Σέου Χόρχε (Νόκαουτ Νέντ), Ματέους Ναχτεργκέλε (Κοκκινομάλης)... οι περισσότεροι από το καστ είναι ερασιτέχνες ή έχουν πολύ μικρή εμπειρία… Σκηνοθετεί ο Φερνάντο Μεϊρέγιες ( ο οποίος – άσχετο μεν- αλλά μετά σκηνοθέτησε τον 'Επίμονο κηπουρό')…

Γιατί το Cidade de Deus;
Γιατί σε βουτά σε μια κοινωνία που όσο εφιαλτική φαίνεται τόσο πραγματική είναι. Για το ρεαλισμό, τη δύναμή και την αφοπλιστική της βία... γιατί δεν φανταζόμουν ότι θα δω παιδιά με όπλα να σκοτώνουν και να σκοτώνονται για πράγματα, όπως ένα ψωμί ή λίγες καραμέλες...

Αγαπημένα σημεία:
Είναι πραγματικά πολύ δύσκολο να διαλέξω κάποια σκηνή από αυτό το έργο, μιλάμε για πολλές δυνατές σκηνές μέσα στα 130 λεπτά της ταινίας από τις οποίες δε γίνεται να μην αναφερθώ στη σκηνή της δολοφονίας του πιτσιρίκου από τη συμμορία των 'Στούμπων'...

Ατάκες που θα μείνουν:
-Κοκκινομάλης: Τρελάθηκες? Είσαι παιδί ακόμα..
-Πιτσιρίκος: Κοίτα δικέ μου, καπνίζω, σνιφάρω…ζητιανεύω στους δρόμους από τότε που ήμουν μωρό. Έχω καθαρίσει τζάμια στα φανάρια. Έχω γυαλίσει παπούτσια. Έχω κλέψει, έχω σκοτώσει… δεν είμαι παιδί…με τίποτα. Είμαι πραγματικός άνδρας..

-Ρουκέτας: ήταν σαν μήνυμα σταλμένο από το Θεό: 'η τιμιότητα δεν πληρώνει μια κορόιδο...'

-Παιδί 1: Τα λεφτά είναι στα ναρκωτικά.. το 'πιασες?
-Παιδί 2: Αν θες να γίνεις ντίλερ πρέπει να ξεκινήσεις σαν παιδί για τα θελήματα πρώτα...
-Παιδί 1: Μαλακίες... ο χρόνος που χρειάζεται για να γίνεις παιδί για θελήματα, μετά βαποράκι, μετά μπράβος, μετά «μάνατζερ» είναι πολύ μεγάλος...
-Παιδί 2: Και τι μπορείς να κάνεις … τότε περίμενε να πεθάνουν πρώτα...
-Παιδί 1: Με τίποτα... απλά πρέπει να κάνεις ότι και ο μικρός Ζε, καθάρισέ τους όλους...

Βρήκα στις σημειώσεις μου:
- Ο σκηνοθέτης Φερνάντο Μερέγιες δήλωσε ότι δεν πρόκειται να έκανε την ταινία αν γνώριζε ότι θα ήταν τόσο επικίνδυνο να φιλμάρει σε τέτοιες περιοχές.

Το tagline της ταινίας είναι: 'Fight and you 'll never survive... Run and you ‘ll never escape...'

Battle Royale (2000)

Υπόθεση (με 5 γραμμές):
Το κράτος της Ιαπωνίας βρίσκεται ένα βήμα από την πλήρη κατάρρευση... Η οικονομική δυσχέρεια οδηγεί στην εμφάνιση κρισιακών φαινομένων σε ολόκληρη την δομή της κοινωνίας. Τα ηθικά όρια τείνουν να ξεπεραστούν σε κάθε τους μορφή, ακόμα και από την κυβέρνηση της χώρας. Μια τάξη λυκείου ζει την δική της ηθική κατάπτωση... μαθητής φτάνει στο σημείο να μαχαιρώσει ένα καθηγητή. Η τιμωρία που τους επιφυλάσσει η μοίρα θα είναι κάτι παραπάνω από βάναυση. Ένα κυβερνητικό σχέδιο σκληρής 'διαπαιδαγώγησης', θα εφαρμοστεί στους μαθητές της τάξης. Το BR (Battle Royale) είναι ένα ιδιότυπο 'Big Brother' επιβίωσης. Οι 42 μαθητές θα πρέπει να εξολοθρεύσουν τους ανταγωνιστές τους μέσα σε τρεις μέρες αλλιώς όλοι θα οδηγηθούν στο θάνατο. Μόνο ένας θα επιβιώσει από αυτό το παρανοϊκό παιχνίδι...

Συντελεστές :
Αν η γνώση σας, σχετικά με τον γιαπωνέζικο κινηματογράφο περιορίζεται στο Κουροσάβα, τότε join the club… Δεν μπορώ να πω ότι γνώριζα ούτε ένα από τους συντελεστές της ταινίας, πλην φυσικά του 'μεγάλου' Τακέσι Κιτάνο. Τα ονόματα των υπόλοιπων ηθοποιών ακούγονται (στα κατά τα άλλα συμπαθητικά) αυτιά μου, ως τύποι κβαντομηχανικής φυσικής. Όμως, πρέπει να πω ότι ο Κίνζι Φουκασάκου με άφησε έκπληκτο με την πολύ καλή σκηνοθεσία του. Στακάτο μοντάζ, όμορφα πλάνα και σωστά κατανεμημένη δόση βίας. Όσο για τον Κιτάνο, τι να πει κανείς. Η ερμηνεία του ήταν κοφτή, χωρίς αχρείαστες υπερβολές και κατάφερε να ξεχωρίσει με τον (κατά τα άλλα μικρό ρόλο του). God saves Kitano…

Γιατί το Battle Royale;
Γιατί δεν θέλετε με τίποτα να χάσετε την απόλυτα manga αισθητική του φιλμ. Γιατί οι Ιάπωνες είναι ψυχικά άρρωστοι και έμεις το γουσταρουμε αυτό. Γιατί η μέρα σας μετά την θέαση της τρομερά βίαιας ταινίας του Φουκασάκου θα είναι χάλια (εκτός και αν είσατε τελείως αναίσθητοι), σαν να έχετε κάνει home πανόραμα ταινίων με θέμα τον Ντέιβιντ Λιντς. Γιατί ο Κιτάνο δίνει άλλο ένα ρεσιτάλ ερμηνείας (και δεν υπερβάλω). Γιατί είναι η μοναδική σας ευκαιρία να δείτε πολιτικό splatter!

Αγαπημένα σημεία:
Η σκηνή που ο Κιτάνο καρφώνει ένα στιλέτο στο μέτωπο ενός 16χρονού κοριτσιού, την στιγμή που στο φιλμ δεν έχει χυθεί ούτε μια σταγόνα αίμα.

Βρήκα στις σημειώσεις μου:
- Ο Φουκασάκου κέρδισε το βραβείο του καλύτερου πρωτοεμφανιζόμενου σκηνοθέτη από την Ιαπωνική Κινηματογραφική Ακαδημία, για το 'Battle Royale' το 2001
- Ο «κακός» της ταινίας (ο οποίος σημειωτέον σκοτώνει δεκάδες μαθητές), Κιριγιάμα, δεν λέει ούτε μια λέξη σε ολόκληρο το φιλμ!
- Το περιοδικό, το οποίο χρησιμοποιείται από έναν μαθητή ως εγχειρίδιο εκρηκτικών υλών, με σκοπό να εξολοθρεύσει τους κυβερνητικούς βασανιστές, πρόκειται για ένα έντυπο το οποίο υπήρξε στην πραγματικότητα... Εκδότες του περιοδικού ήταν τα μέλη μιας εξτρεμιστικής αντι-κυβερνητικής οργάνωσης που ονομαζόταν «Ένοπλο Αντι-ιαπωνικό Μέτωπο Ανατολικής Ασίας», το οποίο έδρασε στα '70s.
- Ο πίνακας που απεικονίζει τους μαθητές της τάξης νεκρούς στο τέλος της ταινίας, έχει φιλοτεχνηθεί από τον ίδιο τον Κιτάνο.

The Machinist (2004)

Υπόθεση (με 5 γραμμές):
Ο Τρέβορ Ρέζνικ, είναι εργάτης σ΄ ένα εργοστάσιο. Εχει να κοιμηθεί ένα χρόνο και έχει χάσει τόσα πολλά κιλά που είναι σχεδόν αποστεωμένος. Όλοι ανησυχούν για αυτή του την αδυναμία καθώς και για την αλλόκοτη συμπεριφορά του που κορυφώνεται όταν εξαιτίας του ένα συνάδελφός του χάνει το χέρι του εν ώρα εργασίας. Ο Τρέβορ είναι σαν να ζει τον χειρότερο του εφιάλτη… καθώς κατατρύχεται από άγνωστους εχθρούς. Μοναδικά του στηρίγματα σε αυτό το παραλήρημα μία πόρνη, η Στίβι και η Μαρί, μία συμπαθητική γκαρσόνα. Γιατί πολλές φορές οι εφιάλτες ζωντανεύουν όταν είσαι ξύπνιος...

Συντελεστές :
Ο Κρίστιαν Μπέιλ κρατά τον πρωταγωνιστικό ρόλο του «Αγρυπνου» Τρέβορ Ρέζνικ και βάζει ανεξίτηλη τη σφραγίδα του στο κινηματογραφικό στερέωμα. Στο ρόλο του ομιχλώδη και απόκοσμου Ιβάν ο επιβλητικός Μάικλ Αϊρονσάιντ, ενώ πολύ καλή ήταν και η Τζένιφερ Τζέισον Λέι στο ρόλο της πόρνης – στήριγμα του Ρέζνικ. Τα σκηνοθετικά σκήπτρα κρατά γερά ο Μπραντ Αντερσον.

Γιατί το The Machinist;
Γιατί η ταινία διαπνέεται από το πρώτο λεπτό από μία μυστηριώδη σχεδόν αρρωστημένη ατμόσφαιρα που με κράτησε «άγρυπνο» μέχρι το τέλος. Ο Μπέιλ δίνει μία ανατριχιαστική και παραισθησιακή ερμηνεία υποδυόμενος τον Ρέζνικ. Το αποστεωμένο του πρόσωπο μου ξύπνησε συναισθήματα φόβου, λύπης, αποστροφής και απορίας και μολονότι δεν μπόρεσα να ταυτιστώ μαζί του, μου έχει καρφωθεί στο μυαλό το βλέμμα του. Η γεμάτη μαεστρία σκηνοθεσία του Αντερσον που μέσα σ΄ ένα γκρι σκοτεινό φόντο ακολούθησε κατά πόδας τον άγρυπνο Μπέιλ εστιάζοντας στις πεταγμένες από αδυναμία γωνίες του προσώπου του και έκανε τους εφιάλτες τους και δικούς μου.

Αγαπημένα σημεία:
Όλες οι σκηνές που βλέπει τα περίεργα post κολλημένα στο ψυγείο του και προσπαθεί να λύσει το κρυπτόλεξο της κρεμάλας, η ατμόσφαιρα του εργοστασίου, καθώς και οι μικρές αλλά όχι ασήμαντες λεπτομέρειες που συνδέθηκαν και εξηγήθηκαν στο τέλος.

Βρήκα στις σημειώσεις μου:
- Ο Κρίστιαν Μπέιλ για τις ανάγκες του ρόλου του έχασε 30 ολόκληρα κιλά! Πως; Κάθε μέρα έτρωγε ένα τόνο και ένα μήλο… Με αυτή του την προσπάθεια κατέκτησε το ρεκόρ του ηθοποιού που έχει χάσει τα περισσότερα κιλά για μία ταινία. Ο ίδιος ήθελε μάλιστα να χάσει 40, οι υπεύθυνοι όμως της ταινίας του το απαγόρευσαν καθώς θα έθετε σε σοβαρό κίνδυνο την υγεία του.
- Ο Μπραντ Αντερσον κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων χτύπησε στη μέση του και σκηνοθέτησε το μεγαλύτερο μέρος της ταινίας ξαπλωμένος σε φορείο!

Αγαπημένες ατάκες:
Στίβι: Είσαι καλα;
Ρέζνικ: Φαίνομαι καλά;
Στίβι: Αν ήσουν πιο αδύνατος δεν θα υπήρχες.

Ρέζνικ: Στίβι, έχω να κοιμηθώ ένα χρόνο…
Στίβι: Ιησούς Χριστός!
Ρέζνικ: Τον δοκίμασα και αυτόν

Nueve reinas (2000)

Υπόθεση (με 5 γραμμές):
Ο Χουάν και ο Μάρκος είναι μικροαπατεώνες που γνωρίζονται τυχαία σε μία κομπίνα του δεύτερου. Ο Χουάν, ως πιο έμπειρος, προτείνει στον Μάρκος να τον πάρει υπό την προστασία του και να του δείξει μερικά από τα κόλπα του. Ξαφνικά παρουσιάζεται στον Χουάν η ευκαιρία για μια μεγάλη κομπίνα γραμματοσήμων με σημαντικό κέρδος. Προτείνει στον Μάρκος να συνεταιριστούν και εκείνος, παρόλο το μεγάλο ρίσκο, δέχεται, αφού έχει μεγάλη ανάγκη τα χρήματα.

Συντελεστές :
Σκηνοθέτης και σεναριογράφος ο Φαμπιάν Μπελίνσκι. Πρωταγωνιστούν οι Γκαστόν Πάουλς, Ρικάρντο Ντάριν, Λετίσια Μπρέτις... Σαν ονόματα μπορεί να μη σας λένε κάτι... αλλά μην αφήσετε αυτό το γεγονός να σας στερήσει μια από τις πιο ευχάριστες κινηματογραφικές εκπλήξεις της Λατ. Αμερικής!

Γιατί το Nueve reinas;
Για το ανάλαφρο κλίμα που δημιουργεί. Γιατί η εξαπάτηση του κοινού είναι ίσως η μεγαλύτερη από τις απάτες που κρύβει αυτή η ταινία. Γιατί χωρίς να προσπαθεί να τον μιμηθεί, μου θύμισε έντονα τον μεγάλο Ντέιβιντ Μάμετ και πιο ειδικά το 'House of Games'. Αλλά αυτή είναι μια άλλη ιστορία που θα την συναντήσουμε αργότερα...

Αγαπημένα σημεία:
Όλες οι απάτες βρήκαν αμέσως στόχο τον μικρό κομπιναδόρο που κρύβω μέσα μου. Βέβαια η μεγάλη κομπίνα δεν αποκαλύπτεται παρά λίγα λεπτά πριν το τέλος!

Βρήκα στις σημειώσεις μου:
- Το Αμερικάνικο ρημέικ 'Criminal' (2004) δεν περπάτησε καθόλου καλά εισπρακτικά με συνολικές εισπράξεις λίγοτερες απο ένα εκατ. δολ.
- Μάζεψε σχεδόν όλα τα βραβεία στα φεστιβάλ Λατ. Αμερικής

Oldboy (2003)

Υπόθεση (με 5 γραμμές):
Ο Χο Ντάε Σου, ένας μεσοαστός, πέφτει θύμα απαγωγής την ημέρα των γενεθλίων της κόρης του. Φυλακίζεται σε ένα δωμάτιο-κελί(;), όπου και παραμένει για 15 χρόνια, χωρίς να του δοθεί καμία εξήγηση. Όταν ξαφνικά απελευθερώνεται, βάζει σαν στόχο να ανακαλύψει τα κομμάτια του παζλ που του λείπουν και να εκδικηθεί τον υπεύθυνο για μακρόχρονο εγκλεισμό του. Δυστυχώς, γι' αυτόν ο χειροτέρος εφιάλτης του δεν ήταν αυτός που πέρασε, αλλά αυτός που έρχεται...

Συντελεστές :
Η σκηνοθεσία ανήκει στον -επηρεασμένο από τον Σοφοκλή, όπως δήλωσε ο ίδιος- Τσαν Γούκ Παρκ με το πολύ προσωπικό του ύφος, ενώ τον πρώτο ρόλο κρατά ο πολύ καλός Μιν Σικ Τσόι.

Γιατί το Oldboy;
Γιατί ο Ασιατικός κινηματογράφος με εξιτάρει με ταινίες- ναυαρχίδες, όπως το Oldboy. Ένας κινηματογράφος που ξεφεύγει από τα εικαστικά, αλλά και σεναριακά στερεότυπα του Χόλυγουντ και δημιουργεί μια εντελώς διαφορετική εικόνα με την παράνοια και την ωμή βία να κυριαρχούν ...
Μια ταινία έκπληξη που εγκλωβίζει το θεατή με την δυναμική της (όπως σημείωσε και ο διάσημος κριτικός Ρότζερ Έμπερτ!)

Αγαπημένα σημεία:
Η εισαγωγική σκηνή που με 'έσπρωξε' αστραπιαία στο κλίμα της ταινίας. Επίσης, μου 'σφηνώθηκαν' στο μυαλό, η... διάσημη -πλέον- σκηνή στο διάδρομο με την εξαίσια χορογραφία της συμπλοκής και η σκηνή της αποκάλυψης που με άφησε... άφωνο.

Βρήκα.... ψάχνοντας:
- Βασισμένο σε γιαπωνέζικο μάνγκα.
- Ανάμεσα στους φαν του είναι και ο Κουέντιν Ταραντίνο
- Το 'Oldboy' αποτελλεί μέρος της τριλογίας της εκδίκησης μαζί με τα Sympathy for Mr. Vengeance και Sympathy for Lady Vengeance
- Το 2004 κέρδισε το βραβείο των κριτικών στο Φεστιβάλ των Καννών

Brother (2000)

Υπόθεση (σε 5 γραμμές):
Ενας Ιάπωνας γκάνγκστερ υποχρεώνεται να εγκαταλείψει την πατρίδα του για να σωθεί από επερχόμενο ξεκαθάρισμα λογαριασμών με προορισμό τις Η.Π.Α. Εκεί θα βρει τον μικροαπατεώνα αδερφό του και χρησιμοποιώντας μια ποικιλία πειστικών μεθόδων (φωτιά και τσεκούρι που έλεγαν και οι παλιοί) θα δημιουργήσει τη δική του μικρή αυτοκρατορία. Τα πράγματα όμως δυσκολεύουν όταν μπει στο μάτι της ιταλικής μαφίας....


Συντελεστές :
Εγραψε, σκηνοθέτησε και πρωταγωνίστησε ο ακαταμάχητος Τακέσι Κιτάνο, ο οποίος και είναι όλα τα λεφτά στην ταινία! Οι υπόλοιποι απλά συμμετέχουν.. επισκιαζόμενοι από τον «μικρό Θεό» –όπως λέει και ένας φίλος μου- Κιτάνο.

Γιατί το Brother?
Για τη στιλιζαρισμένη βία με φόντο την «ξένη» στον Κιτάνο Αμερική και για το -πάντα- υποβόσκον χιούμορ. Για την ψυχρή ατμόσφαιρα, την ωμότητα της φωτογραφίας και τα «αφτιασίδοτα» κοντινά καρέ του Τακέσι. Για τη στωικότητα απέναντι στο θάνατο, την τυφλή πίστη και υποταγή στον «αρχηγό»
Γιατί αφήνει μία αίσθηση δικαιοσύνης. Ο, τι ανεβαίνει κατεβαίνει, όπως λέει και ο Νεύτωνας.

Αγαπημένα σημεία:
Η σκηνή που «συνεδριάζουν» οι μαφιόζοι Ιταλοί με τους Ιάπωνες Γιακούζα και «βγάζουν» τα όπλα τους κάτω από το τραπέζι.
Οι σκηνές που αυτοτιμωρούμενοι οι Γιακούζα κόβουν τα δάχτυλα τους και ξεκοιλιάζονται. Σπλάτερ μεν... αξίζει δε.

Βρήκα στις Σημειώσεις του Κιτάνο:

- Οι δύο ταινίες που χαίρουν της προτίμησης του Τακέσι Κιτάνο είναι το 'To Live and Die in L.A. (1985)' του Ουίλιαμ Φρήντκιν και το 'Bring Me the Head of Alfredo Garcia (1974)' του Σαμ Πεκίνπα.