De Vierde Man (1984)

Υπόθεση (με 5 γραμμές):

Εκθαμβωτική χήρα που έχει ήδη αποχαιρετίσει τρεις συζύγους παίρνει υπό τη σκέπη της ομοφυλόφιλο συγγραφέα με προβλήματα αλκοολισμού. Όταν ο τελευταίος ερωτεύεται τον νέο της εραστή αρχίζει να υποψιάζεται ότι η οικοδέσποινά του είναι σίριαλ κίλερ και φοβάται ότι ένας ακόμη φόνος είναι προ των θυρών.

Ποιος θα είναι όμως ο τέταρτος άνθρωπος;


Συντελεστές :
Ταινία - διαβατήριο για το Χόλιγουντ του σκηνοθέτη Πολ Φερχόφεν, του πρωταγωνιστή Τζερόεν Κράμπε αλλά και του -τότε- κινηματογραφιστή Γιαν Ντε Μποντ, που αργότερα σκηνοθέτησε τα "Speed", "Twister" και την δεύτερη ταινία της Lara Croft. Τα υπόλοιπα ονόματα άγνωστα εκτός Ολλανδίας. Στα αξιοσημείωτα τα βραβεία που απέσπασε ο Φερχόφεν στα φεστιβάλ του Αβοριάζ(Special Jury Award) και του Τορόντο(International Critics' Award) αλλά και το βραβείο των κριτικών του Λος Άντζελες.

Γιατί το De Vierde Man;
Το τελευταίο Ολλανδικό φιλμ του Πολ Φερχόφεν πριν γνωρίσει την επιτυχία στους λόφους του Χόλιγουντ έχει όλα τα συστατικά των ταινιών που τον έκαναν διάσημο: σεξ, βία, αγωνία και τη γνωστή δόση αισθησιασμού για την οποία πολλάκις έχει κατηγορηθεί. Εδώ ωστόσο στυλ και εικόνα ισορροπούν πλήρως με την πυρετώδη αφήγηση και συνθέτουν μια ταινία α λα Βασικό Ένστικτο - απλώς μικρότερη και καλύτερη.

Αγαπημένα σημεία:
Κάθε σκηνή έχει σχέση με το σεξ. Είτε το βλέπεις να γίνεται, είτε το μυρίζεις, είτε απλά το αισθάνεσαι. Νομίζω ότι θα αποτελλούσε ιεροσυλία να δείξω προτίμηση σε κάποια συγκεκριμένη σκηνή.

Βρήκα στις σημειώσεις μου:
- O Πολ Φερχόφεν θεωρεί την συγκεκριμένη ταινία prequel του "Basic Instinct".
- Την ταινία την γέμισε ο Φερχόφεν με συμβολισμούς και αναφορές στην Βίβλο με σκοπό να απαντήσει στους Ολλανδούς κριτικούς που είχαν χαρακτηρίσει τις προηγούμενες δουλειές του ως 'ρηχές'.

The Night of the Generals (1967)

Υπόθεση (με 5 γραμμές):
Στην κατεχόμενη από τους Ναζί Βαρσοβία, μια πόρνη βρίσκεται άγρια δολοφονημένη. Αυτόπτης μάρτυρας, ένας και μοναδικός γείτονας, ο οποίος αποκαλύπτει ότι ο δολοφόνος είχε ένα κόκκινο σειρίτι στο κάτω μέρος της στολής του... διακριτικό των Γερμανών στρατηγών.
Οι υποψίες του ταγματάρχη Γκράου (Ομάρ Σαρίφ), που ηγείται της έρευνας για την διαλεύκανση του φόνου, πέφτουν σε τρεις Στρατηγούς της ανώτατης στρατιωτικής διοίκησης των Ναζί: τον ηρωικό και περίεργο Τάνζ (Πίτερ Ο’ Τουλ), τον κυνικό Κάχλενμπέργκε και τον αδύναμο Φον Σάιντλιτζ-Γκάμπλερ.
Για χρόνια, το έγκλημα θα παραμείνει άλυτο, μέχρι τη στιγμή που ο φονιάς θα ξαναχτυπήσει, αυτή τη φορά σε άλλη χώρα...

Συντελεστές :
Πέντε χρόνια μετά από την άψογη συνεργασία τους στον 'Λόρενς της Αραβίας' ο Πίτερ Ο’ Τουλ και ο Ομάρ Σαρίφ ξανασμίγουν σε μία πολεμική περιπέτεια- σταθμό για την εποχή της.
Ο Ο’ Τουλ στο ρόλο του θεότρελού και διεστραμμένου στρατηγού Τανζ είναι σχεδόν ανατριχιαστικός, ενώ ο Ομάρ Σαρίφ ως ταγματάρχης Γκράου δίνει μία πιο «προσγειωμένη» ερμηνεία. Συμπρωταγωνιστούν οι πολύ καλοί Τομ Κόρτνι, Ντόναλντ Πλέζανς ('Η Μεγάλη Απόδραση'), Φίλιπ Νουαρέ ('O Ταχυδρόμος') και Τσαρλς Γκρέι. Τα σκηνοθετικά σκήπτρα γερά κρατεί ο Ανατόλ Λίτβακ.

Γιατί το The Night of the Generals:
Γιατί είναι ένα δυνατό πολεμικό θρίλερ του σύγχρονου κινηματογράφου που κυριολεκτικά κερδίζει στα ... σημεία (δες παρακάτω )
Γιατί μέσα στην καρδιά του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, όταν όλος ο κόσμος κυριολεκτικά φλεγόταν, ένας απλός ταγματάρχης προσπαθούσε να βρει την άκρη του νήματος γύρω από το άλυτο μυστήριο ενός στρατηγού- δολοφόνου ... όχι του Χίτλερ (όπως θα ήταν 'ακουγόταν' λογικό), αλλά μίας σειράς εκδιδόμενων γυναικών.

Αγαπημένα σημεία:
Παρόλο που η ταινία έχει πολλά αδύνατα σημεία, που κάνουν πολλούς να την αφορίζουν, κάποια από τα συστατικά της είναι τόσο δυνατά που μόνο γι΄ αυτά αξίζει. Ένα από αυτά είναι η σκηνή που ο στρατηγός Τανζ επισκέφθηκε το Λούβρο και πιο συγκεκριμένα την αίθουσα με τα αποδιοπομπαία έργα ζωγραφικής και ταυτίστηκε με την αυτοπροσωπογραφία του Βαν Γκογκ.

Βρήκα στις σημειώσεις μου:
- Ο χαρακτήρας του στρατηγού Τανζ είναι εμπνευσμένος από υπαρκτό πρόσωπο, αυτό του Joachim Peiper , του νεότερου άντρα στο στρατό των Ναζί που κατέκτησε τον βαθμό του στρατηγού.

House of Games (1987)

Υπόθεση (με 5 γραμμές):
Η Μάργκαρετ Φορντ είναι μια επιτυχημένη ψυχίατρος, εργασιομανής και παθιασμένη με τη δουλειά της. Στην προσπάθεια της να βοηθήσει έναν ασθενή της γνωρίζεται με το Μάικ, ένα γοητευτικό απατεώνα και παρασύρεται σ’ ένα περίεργο ταξίδι αυτοπροσδιορισμού, όπου τίποτα δεν είναι όπως φαίνεται…

Συντελεστές :
Ο Ντέιβιντ Μάμετ εκτός από εξαιρετικός σεναριογράφος και συγγραφέας με το «House of games» καθιερώνεται και ως σκηνοθέτης – η ταινία αποτελεί το σκηνοθετικό του ντεμπούτο- και συνυπογράφει το σενάριο, ενώ τους κύριους ρόλους κρατούν η Λίντσι Κράους - σύζυγος του David εκείνη την εποχή και υποψήφια για Όσκαρ στο «Insider» και ο γνωστός από τον «Νονό ΙΙΙ» Τζο Μαντένια.

Γιατί το House of Games;
Γιατί πρόκειται για ένα δυνατό ψυχολογικό θρίλερ που καταδύεται στην άβυσσο του ανθρώπινου εγκεφάλου και συναρπάζει με τις πολύ καλές ανατροπές του. Για τη σκοτεινή σε στιλ φιλμ– νουάρ σκηνοθεσία του τρομερού Μάμετ και για το παίξιμο του Μαντένια.

Αγαπημένα σημεία:
Η μύηση της Μάργκαρετ στις απατεωνιές και ειδικότερα η σκηνή με το δακτυλίδι του χαρτοπαίκτη και αυτή με τη βαλίτσα.

Ατάκες:
Μάικ: [αφού τον πυροβολούν] Σας ευχαριστώ, μπορώ να έχω άλλη μια;

Μάικ : Λέγεται παιχνίδι εμπιστοσύνης. Γιατί; Επειδή κερδίζω την εμπιστοσύνη σου; Όχι. Επειδή εσύ κερδίζεις τη δική μου.

Chinatown (1974)

Υπόθεση (με 5 γραμμές):
Ο Τζέικ Γκίτις είναι ιδιωτικός ντετέκτιβ στο Λος Άντζελες της δεκαετίας του '30. Όταν αναλαμβάνει την υπόθεση της κυρίας Μολρέι, που υποψιάζεται ότι ο άντρας της διατηρεί παράνομη σχέση, την θεωρεί μία ακόμα συνηθισμένη υπόθεση. Η συνέχεια κάθε άλλο παρά συνηθισμένη είναι... Η πραγματική κυρία Μολρέι εμφανίζεται στο γραφείο του Τζέικ και τον απειλεί με μηνύσεις, ο κύριος Μολρέι βρίσκεται νεκρός ενώ όλα συνδέονται με μια μεγάλη συνομωσία με την δημόσια εταιρία ύδρευσης...

Συντελεστές :
Ο Ρομάν Πολάνσκι άφησε το καλό για τέλος. Στην τελευταία του ταινία επι αμερικανικού εδάφους παραδίδει μαθήματα για το πώς πρέπει να είναι ένα film-noir. O Τζάκ Νίκολσον με αυτήν την ταινία ουσιαστικά καθιερώνεται σαν σταρ, ενώ η Φέι Νταναγουέη δημιουργει μια αξέχαστη femme fatale. Ο Τζον Χιούστον απολαυστικός στον ρόλο του ενώ και η κάμεο εμφάνιση του Πολάνσκι αποτελεί μια ευχάριστη έκπληξη!

Γιατί το Chinatown;
Γιατί αποτελλεί τη επιτομή του film-noir. Ο Πολάνσκι παίζει με τα χαρισματικά πρόσωπα των πρωταγωνιστών του και αναπαριστά εξαιρετικά την ατμόσφαιρα της δεκαετίας του '30. Ο σεναριογράφος Ρόμπερτ Τάουνι στην κορύφωση της καριέρας της, δημιούργησε το αριστούργημα του. Γιατί απλά όποτε ακούω femme fatale, στο μυαλό μου έρχεται η Φέη Ντάναγουεη.

Αγαπημένα σημεία:
Όλες οι -γεμάτες ηλεκτρισμό- σκηνές των δύο πρωταγωνιστών. Η εμφάνιση του Ρομάν Πολάνσκι σε ένα πολύ μικρό ρόλο. Το τέλος της ταινίας που αποτελλεί ένα από τα καλύτερα που έχω δει στην μεγάλη οθόνη. Αξίζει να αναφέρουμε οτι υπήρξε μεγάλη διαφωνία μεταξύ του Τάουνι και του Πολάνσκι για το πως θα έπρεπε να καταλήξει η ταινία. Επικράτησε -ευτυχώς- η άποψη του Πολάνσκι και ο ίδιος ο Τάουνι μερικά χρόνια αργότερα παραδέχθηκε ότι είχε κάνει λάθος!

Η ατάκα που πέρασε στην ιστορία:
- Ξεχασε το Τζέικ. Εδώ είναι Τσάιναταουν.
Η συγκεκριμένη ατάκα ψηφίστηκε στην 74η θέση του Αμερικάνικου Ινστιτούτου Κινηματογραφού (AFI) και στην 71η θέση στην αντίστοιχη ψηφοφορία του περιοδικού Premiere.

Βρήκα στις σημειώσεις μου:
- Ψηφίστηκε στην τέταρτη θέση των 'Κορυφαίων ταινιών' απο το περιοδικό Entertainment Weekly
- Το Αμερικάνικο Ινστιτούτο Κινηματογράφου (AFI) την κατέταξε στην 21η θέση των 'Καλύτερων ταινιών όλων των εποχών'.
- Αρχικά είχε σχεδιαστεί η ταινία να αποτελέσει το πρώτο μέρος μια τριλογίας. Το δεύτερο μέρος, 'The Two Jakes', γυρίστηκε το 1990 σε σκηνοθεσία του Τζακ Νίκολσον ενώ το τρίτο μέρος με το όνομα 'Cloverleaf' δεν γυρίστηκε ποτέ.
- Με αυτήν την ταινία καταρίφθηκε ο μύθος ότι το συνεργείο πρεπει να έχει καλές σχέσεις για να γίνει μια καλή ταινία. Ο Πολάνσκι κατάφερε και τσακώθηκε σχεδόν με όλους, έσπασε την τηλεόραση του Νίκολσον με μιά σκούπα ενώ λέγεται ότι σε ένα τσακωμό με την Ντάναγουεη, του έμειναν μερικές τούφες απο τα μαλλιά της στο χέρι.

Cidade de Deus (2002)

Υπόθεση (με 5 γραμμές):
Η ιστορία ξεκινάει τη δεκαετία του 60 και φθάνει μέχρι το 80 παρακολουθώντας την πορεία ορισμένων παιδιών που γεννήθηκαν μεγάλωσαν και πέθαναν σε μια από τις πιο εγκληματικές πόλεις της Βραζιλίας .
Ζώντας σε μια πόλη της Βραζιλίας με το... θρησκευτικό όνομα 'Πόλη του Θεού', έχεις 2 επιλογές: είτε είσαι νομοταγής δουλεύοντας για πενιχρούς μισθούς, καταδικασμένος στη φτώχεια... είτε είσαι παράνομος, ληστεύεις και είσαι καταδικασμένος να τους φας ή να σε φάνε. Και στις 2 περιπτώσεις η αξία της ζωής σου είναι πολύ μικρή...

Συντελεστές :
Αν δεν είσαι από τη Βραζιλία είναι λίγο δύσκολο να σου φανούν γνωστά ονόματα, όπως Αλεξάντρ Ροντρίγκεζ (Ρουκέτας), Λεάντρο Φιρμίνιο (μικρός Ζε), Σέου Χόρχε (Νόκαουτ Νέντ), Ματέους Ναχτεργκέλε (Κοκκινομάλης)... οι περισσότεροι από το καστ είναι ερασιτέχνες ή έχουν πολύ μικρή εμπειρία… Σκηνοθετεί ο Φερνάντο Μεϊρέγιες ( ο οποίος – άσχετο μεν- αλλά μετά σκηνοθέτησε τον 'Επίμονο κηπουρό')…

Γιατί το Cidade de Deus;
Γιατί σε βουτά σε μια κοινωνία που όσο εφιαλτική φαίνεται τόσο πραγματική είναι. Για το ρεαλισμό, τη δύναμή και την αφοπλιστική της βία... γιατί δεν φανταζόμουν ότι θα δω παιδιά με όπλα να σκοτώνουν και να σκοτώνονται για πράγματα, όπως ένα ψωμί ή λίγες καραμέλες...

Αγαπημένα σημεία:
Είναι πραγματικά πολύ δύσκολο να διαλέξω κάποια σκηνή από αυτό το έργο, μιλάμε για πολλές δυνατές σκηνές μέσα στα 130 λεπτά της ταινίας από τις οποίες δε γίνεται να μην αναφερθώ στη σκηνή της δολοφονίας του πιτσιρίκου από τη συμμορία των 'Στούμπων'...

Ατάκες που θα μείνουν:
-Κοκκινομάλης: Τρελάθηκες? Είσαι παιδί ακόμα..
-Πιτσιρίκος: Κοίτα δικέ μου, καπνίζω, σνιφάρω…ζητιανεύω στους δρόμους από τότε που ήμουν μωρό. Έχω καθαρίσει τζάμια στα φανάρια. Έχω γυαλίσει παπούτσια. Έχω κλέψει, έχω σκοτώσει… δεν είμαι παιδί…με τίποτα. Είμαι πραγματικός άνδρας..

-Ρουκέτας: ήταν σαν μήνυμα σταλμένο από το Θεό: 'η τιμιότητα δεν πληρώνει μια κορόιδο...'

-Παιδί 1: Τα λεφτά είναι στα ναρκωτικά.. το 'πιασες?
-Παιδί 2: Αν θες να γίνεις ντίλερ πρέπει να ξεκινήσεις σαν παιδί για τα θελήματα πρώτα...
-Παιδί 1: Μαλακίες... ο χρόνος που χρειάζεται για να γίνεις παιδί για θελήματα, μετά βαποράκι, μετά μπράβος, μετά «μάνατζερ» είναι πολύ μεγάλος...
-Παιδί 2: Και τι μπορείς να κάνεις … τότε περίμενε να πεθάνουν πρώτα...
-Παιδί 1: Με τίποτα... απλά πρέπει να κάνεις ότι και ο μικρός Ζε, καθάρισέ τους όλους...

Βρήκα στις σημειώσεις μου:
- Ο σκηνοθέτης Φερνάντο Μερέγιες δήλωσε ότι δεν πρόκειται να έκανε την ταινία αν γνώριζε ότι θα ήταν τόσο επικίνδυνο να φιλμάρει σε τέτοιες περιοχές.

Το tagline της ταινίας είναι: 'Fight and you 'll never survive... Run and you ‘ll never escape...'

The Killing (1956)

Υπόθεση (με 5 γραμμές):
Μια ομάδα ετερόκλητων ατόμων αποφασίζει να σχεδιάσει και να εκτελέσει μια από τις πιο δύσκολες ληστείες, αυτή των εισπράξεων του ιπποδρόμου! Επικεφαλής και σχεδιαστής του εγχειρήματος είναι ο Τζόνυ Κλέυ, άρτι αποφυλακισθείς και διψασμένος να ξεφύγει από τη ζοφερή του μοίρα. Το σχέδιο είναι ριψοκίνδυνο, απαιτεί μυαλό, συντονισμό, ταχύτητα και ατσάλινα νεύρα… Ξεχάσα κάτι; Χμμ.. ναι.. Χρειάζεται πάντα και ένα χαμόγελο, μια εύνοια από την πιο δύστροπη θεά.. Τη θεά Τύχη…

Συντελεστές:
Αυτή τη φορά νομίζω επιβάλλεται να αναφερθώ πρώτα στο σκηνοθέτη του φιλμ, τον ένα και μοναδικό Στάνλεϊ Κιούμπρικ, ο οποίος μ’ αυτό το έργο καταθέτει τα διαπιστευτήρια του ως κινηματογραφική ιδιοφυΐα. Υπο τις διαταγές του βρίσκεται μια πλειάδα καταπληκτικών ηθοποιών με προεξάρχοντα τον Στέρλινγκ Χέιντεν στο ρόλο του Τζόνι (επιβλητικό παρουσιαστικό, δυνατό βλέμμα), τον Τζέι Σι Φλίπεν (Μάρβιν), και τον Ελ. Κουκ Τζούνιορ (Τζόρτζ Πίτι) -πολύ καλό στο ρόλο του ερωτευμένου με τη γυναίκα του υπαλληλάκου. Ξεχωρίζει ο Τίμοθι Κάρεϊ ως 0 ψυχάκιας σκοπευτής Νικι Αρκέϊν και ο Βινς Εντουαρντς στο ρόλο του ομορφόπαιδου Βαλ. Στους γυναικείους έχουμε την Κολίν Γκρέϊ (Φαίη) και την Μαρί Γουίντσορ (Σέρι) στο ρόλο της μοιραίας φαμ-φατάλ..

Γιατί το The Killing;
Γιατί πρόκειται για μια πραγματική cult ταινία.. γιατί παρότι γυρίστηκε πριν από 51 χρόνια(!) βλέπεται με κομμένη την ανάσα και σήμερα.. γιατί τη σκηνοθετεί ο Κιούμπρικ … γιατί όλοι οι ηθοποιοί δίνουν αληθινούς ρόλους .. γιατί κανείς δεν κάνει εκπτώσεις ούτε καταφεύγει σε κλισέ και εντυπωσιασμούς... Γιατί από το 'The Killing' επηρεάστηκαν πολλοί σκηνοθέτες τόσο από το ύφος όσο και από την αφήγηση και το στήσιμο των σκηνών… γιατί δε χρειάζονται ούτε εφέ, ούτε κυνηγητά με εκρήξεις, ούτε γιαλαντζι μαγκάκια που να λένε cool ατάκες, ούτε ημίγυμνες για να ξεχωρίσει μια ταινία, αρκεί το ταλέντο του σκηνοθέτη, το λιτό και συνάμα περιεκτικό σενάριο και η ανταπόκριση των ηθοποιών…

Αγαπημένα σημεία:
Οι σκηνές των ιπποδρομιών, η προσμονή όλων για μια καλύτερη ζωή που θα αγοράσουν με τα χρήματα της ληστείας, η συνάντηση του Τζόνι με τον Νικι, η σκηνή του 'The Killing' και το μελαγχολικό φινάλε…

Ατάκες που θα μείνουν:
Χα, χα.. θα αστειεύεστε μάλλον…Όλη η ταινία… δεν τη βλέπετε καλύτερα;

Βρήκα στις σημειώσεις μου:
- Είναι βασισμένο στο βιβλίο Clean Break του Λάϊονελ Γουάιτ. Όταν προβλήθηκε το φιλμ στους υπεύθυνους του στούντιο παραγωγής (United Artists) θεωρήθηκε ότι τα συχνά φλας μπακ και οι διαφορετικές οπτικές γωνίες αφήγησης το έκαναν μπερδεμένο και γύρισε πίσω στο δημιουργό για περαιτέρω επεξεργασία, ώστε να ακολουθήσει μια συμβατική μορφή χρονολογικής αφήγησης. Ο Κιουμπρικ το έκανε.... για να καταλήξει όμως στο συμπέρασμα ότι το κλειδί ήταν να κρατήσει τη γραμμή που είχε η πρώτη του απόπειρα (που συμβάδιζε και με αυτή του βιβλίου). Και τελικά την κράτησε. Το στούντιο ουσιαστικά «έθαψε» το φιλμ μην κάνοντας κανονική αυτόνομη προβολή αλλά προβάλλοντας το στην «ουρά» του Bandidos.

Bring Me the Head of Alfredo Garcia (1974)

Υπόθεση (με 5 γραμμές):
Ο επιρρεπής στα ερωτικά πάθη Αλφρέντο Γκαρσία αφήνει έγκυο την κόρη ενός μεγαλοτσιφλικά του Μεξικού, ο οποίος 'παραγγέλνει' το κεφάλι του. Με κίνητρο την αμοιβή του ενός εκατομμυρίου δολαρίων, ένα σινάφι δολοφόνων, απόκληρων και εγκληματιών ξαμολιέται με μόνο σκοπό το 'χρυσό' κεφάλι. Ο Μπένι πιανίστας σε ένα φτηνό μπουρδέλο μιας επαρχίας του Μεξικού αρπάζει την ευκαιρία για να ξεφύγει από την μίζερη ζωή του, μαζί με την αγαπημένη του Ελίτα, η οποία τυγχάνει να είναι και πρώην ερωμένη του Γκαρσία. Το κυνήγι του κεφαλιού καταλήγει σε ένα αυτοκαταστροφικό και παράλληλα διεστραμμένο παιχνίδι, με πρωταγωνιστή τον Μπένι...

Συντελεστές :
Μια, αν μη τι άλλο, συγκλονιστική ερμηνεία του Γουόρεν Γόουτς, σε μια καθαρά προσωπική ταινία του Σαμ Πέκινπα. Ο Αμερικάνος σκηνοθέτης κόβει και ράβει το φιλμ, στα μέτρα του αγαπημένου του ηθοποιού. Όλοι οι άλλοι απλά συμμετέχουν στην μαύρη 'ενορχήστρωση' που έχει στήσει περίτεχνα ο Πέκινπα.

Γιατί το Bring Me the Head of Alfredo Garcia;
Γιατί ο Ταραντίνο και ο Ροντρίγκεζ δεν 'ξεφύτρωσαν' από το πουθενά. Γιατί η σαδιστική και παράλληλα ηδονική διαδρομή που ακολουθεί ο Μπένι, σε τραβάει βασανιστικά προς το μέρος της... Γιατί κάθε φορά που ακούγεται ο ήχος του 'χρυσού' κεφαλιού που κτυπάει στο εσωτερικό του φτηνού αυτοκινήτου του Μπένι, νιώθεις την αναπνοή σου να κόβεται χωρίς να μπορείς να τραβήξεις τα μάτια σου όμως μακριά από την οθόνη. Γιατί κάπως έτσι πρέπει να είναι ένα road movie. Γιατί δεν θέλεις με τίποτα να χάσεις ένα τόσο διεστραμμένο και βίαιο ταξίδι καταστροφής που από την αρχή ξέρουμε ότι θα καταλήξει στο θάνατο. Γιατί δεν χρειάζεται να δούμε ακραία splatter για αισθανθούμε λίγο το στομάχι μας να σφίγγεται κατά την διάρκεια της ταινίας.

Αγαπημένα σημεία:
Η σκηνή της 'γνωριμίας' του Μπένι με τους δύο γκάνγκστερ στο μαγαζί όπου έπαιζε μουσική. Τρομερά 'ζόρικες' ατάκες με στρυφνή αμερικάνικη προφορά, υπό την ψυχολογική πίεση της βίας που ακόμα δεν υπάρχει, αλλά έρχεται. Hot Spot η τρομερά unpolitically correct αγκωνιά(!) του αμερικάνου γκάνγκστερ στην πόρνη...

Βρήκα στις σημειώσεις μου:
- Η ερμηνεία του Γόουτς στο συγκεκριμένο φιλμ 'πάτησε' πάνω στα στοιχεία του χαρακτήρα του Πέκινπα. Ο Γόουτς έφτασε στο σημείο να φορέσει τα ρούχα και τα γυαλιά ηλίου του σκηνοθέτη για να αισθανθεί όπως αυτός.
- Η ταινία γνώρισε την απόλυτη εμπορική αποτυχία. Η σκοτεινή και δύσκολη σκηνοθετική προσέγγιση, καθώς και η ανεξέλεγκτη βία που χρησιμοποίησε ο Πέκινπα επικρίθηκε από τους κριτικούς της εποχής. Σήμερα, θεωρείται ένα cult διαμάντι των 70s (αν και θα διαφωνήσω με το χαρακτηρισμό).
- O σκηνοθέτης δήλωσε ότι το 'Φέρτε μου το κεφάλι του Αλφρέντο Γκαρσία' ήταν η μόνη ταινία κατά την οποία εκφράστηκε πλήρως ως καλλιτέχνης, μακριά από εμπορικούς περιορισμούς.

Brother (2000)

Υπόθεση (σε 5 γραμμές):
Ενας Ιάπωνας γκάνγκστερ υποχρεώνεται να εγκαταλείψει την πατρίδα του για να σωθεί από επερχόμενο ξεκαθάρισμα λογαριασμών με προορισμό τις Η.Π.Α. Εκεί θα βρει τον μικροαπατεώνα αδερφό του και χρησιμοποιώντας μια ποικιλία πειστικών μεθόδων (φωτιά και τσεκούρι που έλεγαν και οι παλιοί) θα δημιουργήσει τη δική του μικρή αυτοκρατορία. Τα πράγματα όμως δυσκολεύουν όταν μπει στο μάτι της ιταλικής μαφίας....


Συντελεστές :
Εγραψε, σκηνοθέτησε και πρωταγωνίστησε ο ακαταμάχητος Τακέσι Κιτάνο, ο οποίος και είναι όλα τα λεφτά στην ταινία! Οι υπόλοιποι απλά συμμετέχουν.. επισκιαζόμενοι από τον «μικρό Θεό» –όπως λέει και ένας φίλος μου- Κιτάνο.

Γιατί το Brother?
Για τη στιλιζαρισμένη βία με φόντο την «ξένη» στον Κιτάνο Αμερική και για το -πάντα- υποβόσκον χιούμορ. Για την ψυχρή ατμόσφαιρα, την ωμότητα της φωτογραφίας και τα «αφτιασίδοτα» κοντινά καρέ του Τακέσι. Για τη στωικότητα απέναντι στο θάνατο, την τυφλή πίστη και υποταγή στον «αρχηγό»
Γιατί αφήνει μία αίσθηση δικαιοσύνης. Ο, τι ανεβαίνει κατεβαίνει, όπως λέει και ο Νεύτωνας.

Αγαπημένα σημεία:
Η σκηνή που «συνεδριάζουν» οι μαφιόζοι Ιταλοί με τους Ιάπωνες Γιακούζα και «βγάζουν» τα όπλα τους κάτω από το τραπέζι.
Οι σκηνές που αυτοτιμωρούμενοι οι Γιακούζα κόβουν τα δάχτυλα τους και ξεκοιλιάζονται. Σπλάτερ μεν... αξίζει δε.

Βρήκα στις Σημειώσεις του Κιτάνο:

- Οι δύο ταινίες που χαίρουν της προτίμησης του Τακέσι Κιτάνο είναι το 'To Live and Die in L.A. (1985)' του Ουίλιαμ Φρήντκιν και το 'Bring Me the Head of Alfredo Garcia (1974)' του Σαμ Πεκίνπα.

Manhunter (1986)

Υπόθεση (σε 5 γραμμές) :
Δολοφόνος κατα συρροήν σκορπά τον τρόμο και ο πράκτορας του FBI, Γουίλ Γκράχαμ, αναλαμβάνει να τον σταματήσει. Προκειμένου να μπει μέσα στο μυαλό του εγκληματία, ζητεί την βοήθεια του έγκλειστου Χάνιμπαλ Λέκτορ.
Το ερώτημα σε αυτό το παιχνίδι του μυαλού όμως είναι 'ποιός έχει το πάνω χέρι;'

Συντελεστές:
Ο Μάικλ Μαν σκηνοθετεί και ο Γουίλλιαμ Πέτερσεν καλύπτει με άνεση τις ανάγκες του πρωταγωνιστικού ρόλου. Συμμετέχουν ακόμη οι: Τομ Νούναν, Τζόαν Άλλεν, Ντένις Φαρίνα και Κιμ Γκρέιστ.
Για το τέλος άφησα τον Μπράιαν Κοξ, ο οποίος για πρώτη φορά σκιαγραφεί στη μεγάλη οθόνη τη νοσηρή προσωπικότητα του Χάνιμπαλ Λέκτορ και τα καταφέρνει περίφημα. Για πολλούς ίσως και καλύτερα και απο τον Άντονυ Χόπκινς στο 'The Silence of the Lambs'!

Γιατί το Manhunter?
Γιατί είναι η πρώτη γνωριμία του κοινού με τον Χάνιμπαλ... χωρίς ιλουστρασιόν εικόνες, χωρίς το καταφύγιο του εντυπωσιασμού. Όπως άλλωστε είναι γνωστό, η πρώτη φορά είναι και η καλύτερη.

Αγαπημένα σημεία:
Οι γεμάτες ένταση συναντήσεις του Γουίλ Γκράχαμ με τον Χάνιμπαλ Λέκτορ και η σκηνή της τελικής αναμέτρησης, υπό τις νότες του 'IN-A-GADDA-DA-VIDA' των Iron Butterfly.

Ατάκες του Χάνιμπαλ που θα μείνουν στην ιστορία:

- Have you ever seen blood in the moonlight, Will? It appears quite black.

- And if one does what God does enough times, one will become as God is.

- Save yourself, kill them all!

- You want the scent? Smell yourself!

To Live and Die in L.A. (1985)

Υπόθεση (σε 5 γραμμές) :
Όταν ο συνεργάτης του δολοφονείται - δύο μέρες πριν συνταξιοδοτηθεί- από τον παραχαράκτη Έρικ Μάστερς, ο αστυνομικός Ρίτσαρντ Τσανς βάζει σκοπό της ζωής του να πάρει εκδίκηση. Σύντομα, η καταδίωξη του κακοποιού μετατρέπεται σε ψύχωση και ο νόμος γίνεται ένα εμπόδιο που πρέπει να υποσκελιστεί με οποιοδήποτε κόστος....

Συντελεστές:
Ο Γουίλλιαμ Φρήντκιν πίσω από την καμέρα αποτυπώνει ένα διαφορετικό Λος Άντζελες. Ο Γουίλλιαμ Πέτερσεν δημιουργεί ένα μοναδικό αντί-ήρωα, ο Γουίλεμ Νταφόε ερμηνεύει πειστικά τον κακό, ενώ Τζον Τορτούρο και Ντην Στόκγουελ προσθέτουν ακόμα περισσότερη ποιότητα στο καστ. Τέλος, το ποπ συγκρότημα Γουάνκ Τσανκ εκπλήσσει ευχάριστα με την μουσική επένδυση.

Γιατί το To Live and Die in L.A.?
Ένα μοντάζ αγχωτικό σε μια ταινία που κινείται σε -ούτως ή άλλως- σε ξέφρενο ρυθμό. Πολύ καλές ερμηνείες, ο Φρήντκιν είναι αυθεντία στις σκηνές δράσης και όλα αυτά σε φόντο ένα αγουροξυπνημένο Λος Άντζελες. Θέλετε κι άλλα;

Αγαπημένα σημεία:
Η αρχική σκηνή είναι απο αυτές που αμέσως καταλαβαίνεις οτι θα δεις κάτι διαφορετικό. Επίσης ακόμα μια σκηνή, που όμως δεν θα την αποκαλύψω για ευνόητους λόγους (όταν την δείτε, θα την εντοπίσετε). Θα ήταν μεγάλη παράλειψη να μην επισημάνω την θαυμάσια μουσική που 'δένει' εντυπωσιακά με την εικόνα.

Βρήκα στις σημειώσεις μου:

- Αν και βασισμένο σε νουβέλα του Πέτιεβιτς (πρώην πράκτορα των Αμερ. Μυστικών Υπηρεσιών), τελικά ο Φρήντκιν κράτησε μόνο το 1/5 του υλικού στο τελικό σενάριο.

- Με εισπράξεις 17 εκατ. δολλάρια, η πορεία του στο box-office θεωρήθηκε αποτυχημένη.

Scarface (1983)

Υπόθεση (σε 5 γραμμές) :
Νεαρός κουβανός πρόσφυγας καταφτάνει στο Μαϊάμι. Λόγω του ιδιαιτέρως αιμοδιψούς χαρακτήρα του, σταδιοδρομεί με αξιοζήλευτη επιτυχία στο εμπόριο ναρκωτικών ουσιών σαρώνοντας τα πάντα στο πέρασμα του.
Όποιος όμως σπέρνει ανέμους θερίζει θύελλες...

Συντελεστές:
Στους βασικούς συναντάμε τους Αλ Πατσίνο , Μισέλ Φάιφερ, Στίβεν Μάουερ και Μαίρη Ελίζαμπεθ Μαστραντόνιο
Από τον πάγκο κατευθύνει ο Μπράιαν ντε Πάλμα, σε σενάριο του Όλιβερ Στόουν

Γιατί το Scarface?
Γιατί μου δίνει αυτό που θέλω. Έχει πλοκή που καθηλώνει, είναι ρεαλιστικά βίαιη και ο Πατσίνο δίνει ρεσιτάλ ερμηνείας στο ρόλο του κουβανού κακοποιού Τόνυ Μοντάνα. Και μόνο ο τρόπος που μιλάει «φτύνοντας» τα λόγια του, καθώς και όλη η οργή που βγάζει σε κάθε καρέ, με προκαλούν να την βλέπω συνέχεια, χωρίς να βαριέμαι ποτέ.

Αγαπημένα σημεία: Η σκηνή με το πριόνι, ο χορός με τη Μισέλ Φάιφερ κ φυσικά η φοβερή μάχη του φινάλε.

Ατάκες του Τόνυ που θα μείνουν στην ιστορία:
- I'm Tony Montana! You fuck with me, you fuckin' with the best!
- In this country, you gotta make the money first. Then when you get the money, you get the power. Then when you get the power, then you get the women.
- This is paradise, I'm tellin' ya. This town like a great big pussy just waiting to get fucked.

Witness for the Prosecution (1957)

Υπόθεση (σε 5 γραμμές) :
Ο δικηγόρος Σερ Γουίλφιντ Ρόμπαρτς αναρρώνει από μία σοβαρή καρδιακή προσβολή, όταν τον επισκέπεται ένας γοητευτικός άντρας, ο οποίος κατηγορείται για τον φόνο μιας μεσήλικης γυναίκας. Η μαρτυρία, όμως, της ψυχρής συζύγου του κατηγορούμενου επιβαρύνει ακόμα πιο πολύ την θέση του...
Το τέλος περιλαμβάνει εκπλήξεις για όλους.

Συντελεστές:
Η κινηματογραφική συνεύρεση του Τάυρον Πάουερ, της Μάρλεν Ντήντριχ και του -εκπληκτικου- Τσάρλς Λώτον υπό τις οδηγίες του Μπίλυ Γουάιλντερ αποτελεί μια ιστορική στιγμή για το σινεμά.

Γιατί το Witness for the Prosecution?
Γιατί είναι βασισμένο σε έργο της διαχρονικής Αγκάθα Κρίστι, με ότι αυτό συνεπάγεται ;)

Αγαπημένα σημεία:
Η παράκληση που γίνεται στο trailer(!) προς τους θεατές να μην αποκαλύψουν το τέλος σε αυτούς που δεν έχουν δει την ταινία.

Βρήκα στις σημειώσεις μου:

- Αποτελεί το 'κύκνειο άσμα' του Τάυρον Πάουερ